வியாழன், மே 19, 2016

தேர்தல் முடிவு உணர்த்துவது என்ன?

இந்த தேர்தல் முடிவு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்த்தி உள்ளது. எத்தனை பேர், எத்தனை ஊடகங்கள், எத்தனை கட்சிகள் இதை கண்டுக் கொண்டுள்ளார்கள்  என்று தெரியவில்லை. அது என்னவென்றால், அ.தி.மு.க, தி.மு.க தவிர மற்ற கட்சிகளால் ஏன் ஜெயிக்க முடியவில்லை என்பதே!!! விஜயகாந்த், அன்புமணி, வை.கோ, சீமான், திருமாவளவன், பி.ஜே.பி யை மக்கள் ஏன் நிராகரித்து விட்டார்கள்?

Image result for periyar anna kamarajImage result for periyar anna kamaraj

திராவிட கட்சி உருவான போதும், தி.மு.க உருவான போதும், பிறகு அ.தி.மு.க உதயமான போதும் அந்த கட்சிகள் கொள்கை ரீதியாக மக்களிடம் ஒருவித பிணைப்பை ஏற்படுத்தி இருந்தன.  ஹிந்தி எதிர்ப்பு, சமுதாய நலம் சார்ந்த பிரசார கூட்டங்கள், சீர்திருத்த நாடகங்கள், சினிமா படங்கள் போன்ற விஷயங்கள் மூலமாக மக்களை தங்கள் கட்சியின் உண்மையான தொண்டர்களாக்கி வைத்திருந்தன.  வெகு நாட்களுக்கு இந்த கொள்கைகள் மூலம்  தங்கள் வோட்டு வங்கியை இவர்கள் தக்க வைத்திருந்தார்கள்.  இந்த உண்மையான தொண்டர்களும் அவர்களுடைய குடும்பமும் எப்போதும் அவர்களுடைய அபிமான கட்சிக்கே ஒட்டு போடுவார்கள்.   ஆனால்  ஒரு கால கட்டத்துக்கு பின், கலைஞர் சர்க்காரியா கமிஷன் ஊழல் வழக்கில் சிக்கிய காலத்துக்கு பின், தி.மு.க வும் , அ.தி.மு.க வும் மெல்ல தங்கள் கொள்கைகளில் இருந்து விலகி பணம் சேர்ப்பதையே முழு நேர கொள்கையாக்கி கொண்டன.  இந்த கொள்கை படி தேர்தலின் போது லட்சம் லட்சமாக செலவு செய்வது.  ஜெயித்த பின் அதையே கோடி கோடியாக அறுவடை செய்வது என்பது தொடர்ந்து வருகிறது.   இன்று வரை இந்த இரண்டு கட்சிகளும் இதைத் தான் செய்து வருகிறது.  மக்களும் வேறு வழியே இல்லாமல் இவற்றுக்கு தான் மாற்றி மாற்றி ஓட்டு போட்டு ஜெயிக்க வைக்கிறார்கள்.

Image result for vijayakanth vaiko anbumani seeman thirumavalavanImage result for seemanImage result for anbumani ramadoss

இதற்கு பிறகு வந்த விஜயகாந்த், அன்புமணி, சீமான், வை.கோ. போன்றோர்கள் எந்த ஒரு கொள்கையும் இல்லாமலும் கட்சி ஆரம்பித்தார்கள்.   ஆனால், முன்பே கெட்டு போய் விட்ட தி.மு.க, அ.தி.மு.க வை பார்த்து பணம் சம்பாதிப்பதை மட்டுமே தங்கள் கொள்கையாக கற்றுக் கொண்டுவிட்டார்கள்.  இவர்களது தேர்தல் அணுகுமுறை தேர்தலின் போது லட்சம் லட்சமாக செலவு செய்வது, பின்பு ஜெயித்தால் அதை சம்பாதித்து கொள்வது. இதை அடைவதற்கு தரம் கெட்டு போய் கூட்டணி வைத்துக்கொள்வார்கள்.  தமிழ் நாட்டுக்கு தொழிற்சாலைகள் கொண்டு வருவது, லோகாயுக்தா கொண்டு வருவது, ஊழலை ஒழிப்பது இவையெல்லாம் இந்த புது கட்சிகளின் கொள்கைகளில் இல்லை.  ஏற்கனவே, தி.மு.க, அ.தி.மு.க வின் இந்த மோசமான கொள்கைகளினால் கடுப்பில் இருக்கும் மக்கள், இதே கொள்கைகளையே புது கட்சிகளும் கடைபிடிப்பதை எப்படி ஒத்துக்கொள்வார்கள்?.

எடுத்த எடுப்பிலேயே, கட்சி  ஆரம்பித்தவுடன் பணம் மட்டுமே குறிகோளாய் அரசியல் பண்ணும் இந்த கட்சிகளுக்கு மக்கள் நல்ல பாடம் புகட்டிவிட்டார்கள்.  ஆனால் இந்த கட்சி தலைவர்களுக்கு, தாங்கள் ஏன் தோற்றோம் என்று தெரியுமோ தெரியாதோ? புதிதாய் உருவாகும் கட்சிகள் தங்கள் கொள்கைகளினால் மக்களை கவர வேண்டும். தமிழகத்தை முன்னேற்ற பாதையில் கொண்டு செல்ல கொள்கை வகுத்து நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும்.  பிறகு இவர்களுக்கு நல்ல வாக்கு வங்கியும், நிரந்திர தொண்டர்களும் கிடைப்பார்கள்.  ஓரளவுக்கு, அரவிந்த் கேஜ்ரிவால் இந்த அணுகுமுறையை கொண்டு வெற்றியும் பெற்று விட்டார். புதிய கட்சிகள் யோசிப்பார்களா? இந்த தேர்தல் முடிவு எனக்கு இதை தான் உணர்த்தியது. கொள்கை இல்லாத கெட்ட எண்ணம் கொண்ட கட்சிகளை மக்கள் தூக்கி எறிந்து விட்டார்கள்.  நல்லதொரு மூன்றாவது கட்சி வந்தால், கொள்கை மாறிய அ.தி.மு.க, தி.மு.க வையும் நிராகரித்து விடுவார்கள்.  அந்த காலமும் வராமல் போகாது!!!

ஞாயிறு, மே 15, 2016

நம் மீது திணிக்க படும் தேர்தல் அராஜகங்கள்

தேர்தல் முடியும் வரை தேர்தல் பற்றிய பதிவுகள் தாங்க... இந்த தேர்தல் நேரத்தில் அரசியல் கட்சிகளின் அராஜகங்களைப் பற்றி யோசிக்கையில் முதல் அராஜகமாய் மனதில் தோன்றுவது இந்த இரு கட்சிகளுக்கே மாற்றி மாற்றி ஓட்டு போட வேண்டி இருக்கிறதே அது தான்.  மூன்றாவது மாற்றாக ஒரு நல்ல கட்சி இல்லாதது  நம் இப்போதைய தலைவிதி.  

இரண்டாவது அராஜகம் பணம் கொடுத்து ஓட்டு  வாங்கி விடலாம் என்று கட்சிகள் நினைப்பது.  பணம் கொடுப்பதை  நடைமுறையே படுத்தி விட்டார்கள்.  570 கோடி பணத்தை திருப்பூர் அருகே கைப்பற்றி அதை ஏதோ வங்கி பணம் என்று உட்டாலக்கடி செய்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இரவு கரண்ட் கட் ஆகும்.  அப்போது உங்கள் வீட்டு வாசல் அருகே பூனை மியாவ் மியாவ் என்று   கத்தும்.  உடனே கேட் அருகே வந்து பணத்தை வாங்கி கொள்ளுங்கள் போன்ற பல செட் அப் உண்டு.   

மூன்றாவது அராஜகம் இலவசங்களை அள்ளி விடுறது!!! இலவசங்கள் கொடுப்பதற்கு எங்கிருந்து பணம் வரும் என்ற கேள்விக்கெல்லாம் பதில் இன்னும் யோசிக்கவில்லை.  பிளஸ் 2 பரீட்சைக்கு வினாத்தாள் தயாரிப்பது மாதிரி தேர்தல் அறிக்கையில் யோசித்து யோசித்து மண்டையை பிய்த்து Grinder கொடுக்கலாமா? இல்லை Fridge கொடுக்கலாமா, அவன் என்ன கொடுக்கிறான் நாம் என்ன கொடுக்கலாம் என்று போட்டா போட்டி போடுகிறார்கள்.  முதல்ல எல்லோருக்கும் வேலை வாய்ப்பை கொடுங்கப்பா!!

நான்காவது அராஜகம் நடக்க சாத்தியம் இல்லாத அல்லது கடினமான வாக்குறிதிகளை கொடுப்பது.  லோகாயுக்தா அமைப்போம், நதிகளை இணைப்போம், கூவத்தை சுத்தப்படுத்துவோம்,  ஏரிகளை தூர் வாருவோம், திருச்சி, மதுரை போன்ற ஊர்களில் மெட்ரோ ரயில் விடுவோம் என்று வாயிலேயே ரயில் விடுவது.  பிறகு வெற்றி பெற்று விட்டால் இந்த திட்டங்களுக்கு பெரிய நிதி ஒதுக்கி அதை ஸ்வாகா பண்ணிவிடுவது.  பின் இந்த திட்டங்கள் அடுத்த தேர்தல் அறிக்கையில் தொடரும்.  எப்படின்னா, டிவி சீரியலுக்கு கூட முற்றும் உண்டு.  ஆனால் இந்த திட்டங்களுக்கு எல்லாம் முடிவே இல்லை.

ஐந்தாவது அராஜகம் கடந்த ஐந்து வருடங்கள் தொகுதியில் தலையையே காட்டாமல் இப்போது தேர்தல் நேரத்தில் மட்டும் தலைக்காட்டுவது.    பழைய படங்களில் வருவது மாதிரி முகத்தில் மரு வைத்து போனாலும் மக்கள் அடையாளம் கண்டு பின்னி எடுத்துவிடுவார்கள் என்று இப்போது பயந்து தொகுதி மாற்றி நிற்கிறார்கள்.  

இப்படி அராஜகங்களை அடுக்கி கொண்டே போகலாம். இதையெல்லாம் நாம் சும்மா ரஸ்க்கு சாப்பிடுவதை போன்று எடுத்துக்கொண்டு நம் தின வேலையை தொடர்ந்து வருகிறோம். இவற்றை எதிர்த்தால் நம்மை அரசாங்கம் நாம் கேள்வியே படாத வகைகளில் துன்புறுத்தும்.  அது ஒரு பெரிய அராஜகம்.  சரி! நாம் இந்த முறை ஓட்டு போட்டு இந்த அராஜகங்களை ஜெயிக்கும் கட்சி செய்ய மாட்டார்கள் என்று நம்புவோமாக!!
நம்பிக்கை ஒன்று தான் இப்போது நம்மிடம் உள்ள ஒரே நல்ல விஷயம்.

 

சனி, மே 14, 2016

தேர்தல் நிமிடங்கள்!!!

தேர்தலுக்கு இன்னும் ஒரு நாள் தான் இருக்கிறது.  இந்நேரம் மக்கள் தங்கள் மனதில் யாருக்கு ஒட்டு போட வேண்டுமென்று முடிவே செய்து இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.  இன்று முழுவதும்  கட்சி தொண்டர்கள் சைக்கிளில் ஒரு கொடியை கட்டிக்கொண்டு அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமாய் தாறுமாறாய் அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள்.  காலையிலேயே இரண்டு ஆட்டோ எங்கள் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு கட்சி பாடல்களை அலற விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.  எல்லாம் தேவா போட்ட உல்ட்டா பாடல்களின் உல்ட்டா.  வீட்டு காம்பௌண்ட் சுவருக்குள் கலர் கலராய் விளம்பர பேப்பர்கள் வந்து விழுந்தன.  பொறுக்கி எடுத்து பழைய பேப்பர் கட்டுக்குள் வைத்து விட்டோம்.  சில பேப்பர்களில் எங்கள் பேருக்கே கடிதம் போன்று அச்சிடப்பட்டிருந்ததை கண்டு கொஞ்சம் திகிலாய் வேறு இருந்தது.



இவ்வளவு கூத்திலும் எங்கள் சாலையில் எந்த வேட்பாளரும் ஓட்டு கேட்க வந்ததாய் தெரியவில்லை. ஜெயித்து விடுவோம் என்ற Confidence லெவல் எக்குத்தப்பாய் இருக்கிறது போல... அதே போல் பணம் கொடுப்பது மாதிரியும் தெரிய வில்லை. இது வரை வந்த கருத்து கணிப்பையெல்லாம் பார்த்தால் எந்த கருத்து கணிப்பு சரியான கருத்து கணிப்பு என்று இன்னொரு கருத்து கணிப்பு வைக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.  அட போங்கப்பா நீங்களும் உங்கள் கருத்து கணிப்புமென்று இறுதியில் இவை எல்லாம் போரடித்து விட்டது.  இன்றைய தினம் பொதுஜனம் என்ன செய்து கொண்டு இருந்தது என்றறிய போன் செய்து நண்பர்களை விசாரிக்கையில் பெரும்பாலும் எல்லோரும் சினிமாவுக்கு போய் இருந்தார்கள்.  தேர்தல் புண்ணியத்தில் மூன்று நாள் லீவ் கிடைத்ததில் அப்படி ஒரு நிம்மதி. எல்லோரும் ஆள் ஆளுக்கு இந்த கட்சிக்கு ஓட்டு போடு இவங்களுக்கு போடாதே என்று உபதேசம் செய்ய நானும் பதில் உபதேசம் செய்து வைத்தேன்.  நான் யாருக்கு ஓட்டு போடுவது என்று இன்னும் முடிவு செய்ய வில்லை.  3G ஊழலும், சென்னை வெள்ளமும் மறக்க வில்லை. யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் சாலையின் குண்டு குழிகளும், குப்பைகளும் அப்படியே தான் இருக்கிறது. இதில் யார் வந்தால் என்ன?  ஆனாலும் தமிழக மக்கள் தங்கள் பரிதாபத்துக்குரிய தலைவிதியை நன்றாக உணர்ந்து வைத்துள்ளனர்.  அதன்படி மாறி மாறி ஆட்சியை தேர்ந்தெடுப்பார்கள் என்பது என் ஊகம்.

பல வருடங்களுக்கு முன்பெல்லாம்,  டி.வியில் ஓட்டு எண்ணிக்கையின் போது நிறைய படங்கள் போடுவார்கள்.  நடு நடுவே ஓட்டு எண்ணிக்கை விபரம் சொல்லுவார்கள்.  மிகவும் விறு விறுப்பாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருக்கும்.   சில பெரியவர்கள் அலுவலகத்துக்கு லீவ் கூட  போட்டு விடுவார்கள்.   ஆனால் இப்போது காலை பதினோரு மணியளவிலேயே முடிவு தெரிந்து விடுவதால் விறுவிறுப்பு மிஸ்ஸிங்.  ரஜினி, கமல், அஜித், விஜய் இவர்கள் எல்லாம் அமைதியாக வரிசையில் நின்று ஓட்டு போடுவதை  பத்திரிக்கைகள்  அடுத்த நாள் படம் போட, அதை பார்த்து அவர்களின் ரசிகர்கள் அளவற்ற மகிழ்ச்சி கொள்வார்கள்.  தேர்தல் முடிவுக்கு பின்  அம்மாவின் சொத்து குவிப்பு வழக்கு என்னாகும் என்ற விறுவிறுப்பு எங்கள் ஆபீஸ் அரட்டை கச்சேரியில் தொற்றிக் கொள்ளும்.  இப்படியே ஊழலும், வழக்குமாய் பேசி பேசி அடுத்த தேர்தல் வந்து விடும்.  அம்மாவும், ஐயாக்களும் மட்டும் மாறவே மாட்டார்கள்.


  


வெள்ளி, மே 06, 2016

ஹலோ! முஜே ஹிந்தி நஹி ஆத்தா ஹை!!!

அலுவலகத்தில் அவ்வப்போது செல் போனில் சில தொந்தரவு  கால்கள் வரும். பெரும்பாலும் எல்லோருக்கும் இருக்கும் அனுபவம் தான்.  சில போன் கால்கள் வட இந்தியாவில் இருந்து வரும்.   டெல்லி, நொய்டா, லக்னா, பட்னா இது மாதிரி. இவர்களுக்கு தாம் சென்னையில் உள்ள ஆளுக்கு தான் போன் பண்றோமா என்பதே தெரியாது.  போன் பண்ணியவுடனே ஹிந்தியில் தான் ஆரம்பிப்பார்கள்.  சம்பாஷனை இப்படி போகும்.

எதிர் முனை:  ஹலோ, ஆப் ஷேர் மார்கெட் மே Trading கர்தே ஹே க்யா ? (நீங்கள் ஷேர் மார்க்கெட்டில் trading செய்கிறீர்களா?) இதற்கு,

நான்:  ஆப் அங்க்ரேசி மே பாத் கீஜியே.  ஹம்கோ ஹிந்தி நஹி ஆத்தா ஹை   அதாவது நீங்கள் ஆங்கிலத்தில் பேசுங்கள். எனக்கு ஹிந்தி தெரியாது என்று ஹிந்தியிலேயே சொல்லுவேன். 

எதிர்முனையும் விடாமல்:  அப்கோ தோ ஹிந்தி அச்சி தரப் ஆத்தா  ஹை என்பார்கள் (உங்களக்கு தான் ஹிந்தி நன்றாக பேச வருகிறதே!!).  எனக்கு ஹிந்தி தெரியாது என்பதை ஹிந்தியில் தான் சொல்வேன்.  அவர்களை கொஞ்சம் கடிக்க வேண்டும் என்பதற்காக.  முதலில் அலுவலக நேரத்தில் போன் செய்வது சரியில்லை.  பிறகு தமிழ் மக்களிடம் ஹிந்தியில் பேசுவதும் சரியில்லை என்பதால். 

விஷயம் என்னவென்றால் வட இந்தியாவில் நிறைய பேருக்கு சென்னை எங்கே இருக்கிறது என்பதே தெரியாது.  அப்புறம் திருச்சி, தஞ்சாவூர் என்றால் அது என்ன என்பதெல்லாம் சுத்தம்.  அவர்களுக்கு தென் இந்தியா முழுதும் மெட்ராஸ் தான்.  இங்கு எல்லோரும் மதராசி தான்.   சில வட இந்தியர்கள் மதராசிகள் என்றால் கருப்பாக இருப்பார்கள் என்று வேறு நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் விமானத்தில் மதுரை போயிருக்கும் போது, விமானத்தில் மருந்துக்கு கூட தமிழில் அறிவுரைகள் கொடுக்க வில்லை.  எல்லாம் ஹிந்தியும் ஆங்கிலமும் தான். மத்தியில் B.J.P அரசு சேமிப்பு திட்டங்களுக்கும் இன்னும் பல மக்கள் நல திட்டங்களுக்கும் ஹிந்தி பெயர்களையும், சமஸ்க்ரத பெயர்களையும் வைக்கிறது.  ஒன்றுமே புரிவதில்லை.  இப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தமிழ் நாட்டில் ஹிந்தியை கொண்டுவந்து விடலாம் என்று நினைக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.


வட இந்திய அரசியல்வாதிகளுக்கும், ஹிந்தி பண்டிதர்களுக்கும் கேரளா, கர்நாடகம் மாதிரி தமிழ் நாட்டுலேயும் ஹிந்தி பேசும் மொழியாக்க வேண்டும் என்று பெரும் ஆசை உண்டு.  ஆனால் நம் பய மக்கள் தான் இன்னும் ஏக் காவ் மே ஏக் கிசான் ரகு தாத்தா என்ற லெவெலேயே இருக்கிறார்கள்.  ஒரு விஷயம் கவனிக்க வேண்டும்.  நாம் தமிழ் நாட்டில் இருந்துக் கொண்டு ஹிந்தி கற்பதில்லை.  மும்பையோ, டெல்லியிலேயோ வாழ போனால் ஒரு மாதத்தில் ஹிந்தி கற்றுக் கொண்டு விடுவோம். நம் ஷாப்பிங் மால்களில் வேலை செய்யும் பிற மாநிலத்துவரை கவனியுங்களேன்.  அஞ்சு வருஷம் ஆனாலும் ஆனா, ஊனா தெரியாது.

தேசிய அளவில் ஹிந்தியும், மாநில அளவில் தாய் மொழியும்  இருக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்கிறார்கள்.  நாம் தேசிய அளவில் ஆங்கிலம் இருந்துவிட்டு போகட்டுமே என்று நினைக்கிறோம்.  தமிழும் ஆங்கிலமும் கற்றுக் கொண்டு விட்டால் அடுத்ததாக நாம் ஹிந்தி கற்றுக் கொள்ளலாம்.  அப்போது தான், வட இந்தியர் நம்மிடம் ஹிந்தியில் பேசும் போது, முஜே ஹிந்தி நஹி ஆத்தா ஹை என்று தெளிவாக பதில் சொல்ல முடியும்.



வியாழன், மே 05, 2016

கபாலி டீசர்

Image result for kabali

கபாலி டீசரை பார்த்தவுடன் தலைவர்க்கெல்லாம்  டீசர் தேவையா என்று தோன்றியது.   ஒழுங்காக படத்தின் ட்ரைலர், பாடல் வெளியீடு, பின் பட வெளியீடு என்று போய்க்கொண்டிருந்ததை இப்போது டீசர் 1, டீசர் 2 என்று விளம்பரப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறார்கள்.  

ஒரு நிமிடம் ஓடக்கூடிய டீசரில், பாவம் எடிட்டர் எதிர்பார்ப்புகளை கிளப்பக்கூடிய ஏகப்பட்ட சமாசாரங்களை நுழைக்க வேண்டும்.  டீசர் சரியில்லை என்றால் ஆரம்பமே சரியில்லை என்றாகிவிடும்.  இதில் மற்ற ஹீரோக்களுடனும், படங்களோடும் லைக்சுக்கும், பார்வைக்கும் ஒப்பீடு வேறு!!!  நல்ல வேளை, தலைவர் இதிலும் தான் இன்னும் சூப்பர் ஸ்டார் என்று நிருபித்து விட்டார் (12 மில்லியனுக்கும்  மேல் மக்கள் இந்த டீசரை பார்த்து இருக்கிறார்கள்).

டீசரில் ஒரு இடத்தில் தலைவர் ஒரு வசனம் பேசுகிறார்.  கபாலினா கன்னத்துல மரு வச்சுக்கிட்டு நம்பியார் கூப்பிட்டவுடனே தலைய குனிஞ்சுகிட்டு என்னங்க எஜமானு ஒருத்தன் வருவானே அவன்னு நினைச்சியாடா ?  கபாலிடா!!!  அப்படின்னு சொல்லுவார்.  ஆனால் இந்த வசனத்தில் தலைவரின் Usual வேகம் மிஸ்ஸிங்.  இதை இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாக செய்திருக்கலாம்.  எப்படி இருந்தாலும் தலைவர் படமாச்சே, பார்த்தே தீருவோம் என்ற கட்சியை சேர்ந்தவர்கள் நிறைய பேர் இருப்பதால், இதை எல்லாம்  யாரும் கண்டுக்க போறதில்லை. மற்றபடி இந்த டீசரில் என்னால் பெரிதாக ஒன்றையும் கண்டுப்பிடிக்க முடியவில்லை. கதையையோ, டூயட்டையொ, தலைவரின் வேறு ஸ்டைலையோ எதுவுமே தெரியவில்லை.  

இன்றைய Gadget உலகத்தில் டீசர் போன்றவை  இளம் தலைமுறையினரை தங்கள் நேரத்தை விரயம் செய்யும் விஷயங்களாகவே நான் பார்க்கிறேன். ரசிகர்களின் ஆவலை தூண்டி விடுவதற்கும், முதல் காட்சிகளை அரங்கு நிறைந்த காட்சிகளாக்க வைக்க வேண்டி வெளியிடப்படுபவை தான் இந்த டீசர்கள்.   பிறகு படம் வெளியிடும் நேரத்தில், Promotion என்னும் பேரில் படத்தின் நடிகர்களின் பேட்டியை ஒளிபரப்புவார்கள்.   ஆனால் இது எல்லாம் தலைவருக்கு தேவையில்லையே....

படத்தின் ட்ரைலருக்காகவும், பாடல்களுக்காகவும் I am waiting!!!!

சனி, ஏப்ரல் 23, 2016

தேர்தல் 2016- பந்தயம் ஜோர்!!

இந்த முறை தேர்தலில்   உண்மையாகவே அனல் பறக்கிறது.  சூரியனின் உக்கிரத்தால் வெப்பம் இப்பவே 41 deg C ஆக கொதிக்கிறது.  தேர்தல் தினத்தில் (மே 16) எவ்வளவு செல்சியஸ் சென்று ஓட்டு சதவீதத்தை பாதிக்க போகிறதோ தெரியவில்லை.  பிரச்சாரத்தில் தலைவர்கள் சூட்டை கிளப்புகிறார்களோ இல்லையோ, சூரியன் கிளப்பும் சூட்டில் நாலைந்து பேர் இறந்து போனது பரிதாபம்.  தமிழா! பிரியாணி பொட்டலத்துக்கும், குவாட்டருக்கும் சொச்ச பணத்துக்கும் இப்படி வெயிலில் மாண்டு போனாயே...


ஒவ்வொரு தேர்தலுக்கும் வாக்குறுதிகளில் இலவசங்களின் எண்ணிக்கை கூடிக் கொண்டே வருகிறது.  மிக்சி, Fan, Grinder, கணினி என்று ஆரம்பித்து இப்போது  fridge, வாஷிங் மெஷின் என்று போய்க்கொண்டிருக்கிறது.  ஒரு ரூபாய் வாங்கினாலும், அதற்காக நன்றிக்கடன் பட்டவர்கள் நம் மக்கள் என்பதை அரசியல் வாதிகள் புரிந்து வைத்துள்ளனர்.   ஒரு கட்டத்தில் நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால்,  உங்களுக்கு மாத சம்பளமே இலவசமாக கொடுப்போம் என்று சொன்னாலும் சொல்லுவார்கள்.  மற்ற மாநிலங்களில் இருந்தெல்லாம் அரசியல் தலைவர்கள் தமிழ் நாட்டில் நடக்கும் இலவச திட்டங்களை பார்த்து கற்றுக் கொண்டு போகிறார்களாம்.  நாட்டை கெடுப்பதில் தமிழ்நாடு எப்படி முன்னோடியாக இருக்கிறது பாருங்கள்!! தேர்தல் வாக்குறுதி என்றால் எவ்வளவு பெரிய விஷயம் என்பது போய், அதை காமெடி அறிக்கை ஆக்கி விட்டார்கள்.  

கையில் கேமரா சகிதம் போலீஸ்காரர்கள் அங்காங்கே வண்டிகளை நிறுத்தி சோதனை செய்கிறார்கள்.  காருக்குள் என் மனைவியும், மகளும் இருந்தும் கூட என் வண்டி பலமுறை நிறுத்தி சோதனை செய்யப் பட்டது.  என்னடா இப்படி தொல்லை கொடுக்கிறார்கள் என்று அலுத்துக்கொள்ளும் போது, இன்று கரூர் மாவட்டத்தில் நிறைய இடங்களில் பதுக்கி வைத்திருந்த பணத்தை கைப்பற்றியிருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்த போது, தன் கடமையை தான் அவர்கள் செய்கிறார்கள் என்று புரிந்தது.  ஆனால் பிரச்சாரம் என்ற பெயரில் பொது சாலைகளை அடைத்து மேடை போட்டு வண்டிகளை அந்த சாலையில் விடாமல் வேறு சாலைகளில் திருப்பி விட்டு பொது மக்களுக்கு இடையூறு செய்கிறார்கள்.  இதற்கெல்லாம் அதிகாரம் இவர்களுக்கு எப்படி கிடைக்கிறது என்று தெரிய வில்லை. 

Image result for tamil nadu election 2016 

இந்த முறை பிரதான  இரண்டு கட்சிகளை தவிரவும் பிற கட்சி கூட்டணிகள் இருப்பது ஒரு ஆறுதலும், விறுவிறுப்பும் கூட.  சில கட்சி தலைவர்களுக்கு இந்த தேர்தல் கடைசி தேர்தலாகவும், வரும் ஆண்டுகளில் பெரிய அரசியல் மாற்றங்கள் வர வழி செய்யும் தேர்தலாகவும் இது இருக்கக் கூடும். இந்த தேர்தலில் வெற்றி பெரும் கட்சியும், இது வரை இருக்கும் அரசியல் செயல்பாடுகளில் நிறைய மாற்றங்களை செய்து மக்களுக்கு பதில் சொல்லும் கட்டாயத்தில் இருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.  தேர்தலில் நிற்கும் கட்சிகளும், அவர்களின் பிரச்சார முறைகளும், ஓட்டுக்கு பணம் கொடுப்பதும், இலவச வாக்குறுதிகளும் எதுவும் இந்த தேர்தலில் மாற வில்லை.  ஆனால் மக்கள் தங்களுக்குள் எழுப்பும் கேள்விகளும், அரசியல் தலைவர்களை ஆழ்ந்து பார்ப்பதிலும், நையாண்டி செய்வதிலும் நல்ல மாற்றங்கள் தெரிகிறது.  இந்த தேர்தலின் முடிவிலும் அதன் தொடர்ச்சியான ஆட்சியிலும் நான் நம்பிக்கை கொண்டிருக்காவிட்டாலும், அடுத்த தேர்தல் தமிழர்களின் தலையெழுத்தை மாற்றும் தேர்தலாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு மிக்க நம்பிக்கை உண்டு.  

இருந்தும், அம்மாவின் வேட்பாளர் மாற்றங்களும், கலைஞரின் குற்றசாட்டுகளும், விஜயகாந்தின் புரியாத பேச்சும், வைகோவின் கூட்டணிகளும், ராமதாஸின் தேர்தல் அணுகுமுறைகளும், பா.ஜ.க வின் பரிதவித்தலும் இவை எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக whatsapp, facebook இவற்றில் வரும் memes மற்றும் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் வரும் விவாதங்களும் இந்த தேர்தலை விறுவிறுப்பான தேர்தலாக்கி இருக்கிறது.  தேர்தல்  2016 - பந்தயம்   ஜோர்!!! 

ஞாயிறு, ஏப்ரல் 17, 2016

Flop ஆகி போன தேர்தல் அறிக்கைகள்...

தேர்தல் அறிக்கை என்பதை எல்லாம் மக்கள் சீரியஸ் ஆக எடுத்துக் கொள்வதில்லை என்பது கட்சிகளுக்கு நன்றாக தெரிந்து விட்டது.  போன தேர்தலில் சொன்னதை எல்லாம் மக்கள் ஞாபகம் வைத்திருக்கிறார்களா என்ன?  அதனால் எதை வேண்டுமானாலும் அடித்து விடலாம் என்ற தைரியம். வானத்தில் உள்ள நட்சத்திரத்தை பிடுங்கி கொண்டு வருவோம், இமய மலையை தமிழ் நாட்டுடன் சேர்த்து விடுவோம் என்று இஷ்டத்துக்கு கதை விடறது...  கச்ச தீவை மீட்பது, தமிழ் மொழியை மத்தியில் ஆட்சி மொழியாக கொண்டு வருவது எல்லாம் இப்படி தான்.  நடு நடுல இலவசம் இலவசம்னு சிலதை போட்டுக்கணும்.  

ஆனால் மக்களாகிய நாம் செய்ய வேண்டியது... நம் தொகுதியில் போன முறை வெற்றி பெற்றவர் கடந்த தேர்தல் அறிக்கையில் சொன்னதையெல்லாம் செய்து விட்டாரா என்று பார்ப்பது அவசியம்.  அப்படி செய்யவில்லை என்றால் அந்த கட்சியை தவிர்ப்பது நல்லது.  

இப்படி ஒரு தேர்தல் அறிக்கையை பார்க்க வேண்டும் என்று எனக்கு ஒரு ஆசை;

-  அணைத்து திட்டங்களையும் இரண்டு ஆண்டுக்கு ஒரு முறை மறுஆய்வு  
   செய்யவோம்.  அதில் மக்களின்  கருத்துக்களும் இடம் பெற செய்வோம்.

-  தூய்மை இந்தியா திட்டத்திற்கு மத்திய அரசாங்கத்துடன் சேர்ந்து 
   ஒத்துழைப்போம்.

-  சென்னை போன்ற மக்கள் அடர்த்தி உள்ள நகரங்களை விரிவு 
   படுத்துவோம்.  புதிய அடுக்கு மாடி கட்டிடங்களை இங்கே கட்ட அனுமதி 
   கொடுக்க மாட்டோம்.

-  கல்வி தரத்தை உயர்த்துவோம்.  தொழிற்முறை கல்விக்கு முக்கியத்துவம் 
   கொடுப்போம்.

-  புதிய மின் நிலையங்களை தொடங்கி மின்சார தட்டுப்பாடை நீக்குவோம்.

-  மதுவிற்கு எதிரான பிரசாரத்தை தீவர படுத்துவோம்.  மது கடைகளை 
   திறந்து வைத்திருக்கும் நேரத்தை குறைப்போம்.

-  எந்த பொதுப்பணி துறையின் வேலையானாலும் அதை தரத்துடன், உரிய 
   காலத்தில் முடிப்போம். ப்ராஜெக்ட் முடியும்வரை அதன் தற்போதைய 
   நிலையை  மக்களுக்கு தெரியப் படுத்துவோம்.  

- அரசாங்க மருத்துவமனைகளின் தரத்தை உயர்த்துவோம்.

இப்படி எத்தனையோ... படிப்படியாக செய்வோம்  என்றால் கூட நல்லது.  ஆனால் இங்கே என்ன நடக்கிறது.  தேர்தல் அறிக்கையை வைத்து தேர்தல் நடப்பதில்லை.  ஒரு கட்சியை பற்றி  மற்ற கட்சி மோசமான வார்த்தைகளால் வசை பாடுவது, ஓட்டுக்கு பணம் கொடுப்பது மட்டுமே நடக்கிறது. இவ்வாறு நடப்பதற்கு மக்களாகிய நாம் இடம் கொடுத்து விட்டோமா என்று தோன்றுகிறது.  கொஞ்சம் யோசிப்போம் மக்களே!!!








சனி, ஏப்ரல் 09, 2016

புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம்

நான் சிறுவயதிலேயே புத்தகம் வாசிப்பதை கண்டு என் அப்பா எங்கே நான் கதை கிதை எழுதி கிறுக்கனாகி விடுவேனோ என்று பயந்ததுண்டு.  பின்னே, ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே நாவல் (தமிழ்) படிக்க ஆரம்பித்து விட்டதால் கொஞ்சம் மிரண்டு தான் போனார்.  அப்போது, எங்கள் வீட்டு பரணை மேல் ஒரு கூடை நிறைய புத்தகங்கள் இருக்கும்.  பெரும்பாலும், தமிழ் நாவல்கள்.  புஷ்பா தங்கதுரை, ராஜேஷ் குமார், சாண்டில்யன், கல்கி போன்றோர் எழுதிய நாவல்கள் தான்.  மற்றும், மருத்துவம், சோதிடம், போன்ற பிற நூல்களும் இருக்கும்.  என் அப்பா வேலைக்கு சென்று விட்ட பின், பரணை மேல் ஏறி ஒரு நாவலை எடுத்துக் கொண்டு யாரும் பார்க்காத ஒரு இடத்திற்கு (மொட்டை மாடி) சென்று படிப்பது வழக்கம்.  அந்த சிறிய வயதில் முழுக்க  புரியாத போதிலும், க்ரைம் சம்பந்தமாக கொஞ்சம் புரிந்து ஒரு த்ரில் கொடுத்த அனுபவம் ஞாபகம் இருக்கிறது.  நான் இப்படி திருட்டுத்தனமாக படிப்பது அப்பாவிற்கு எப்படியோ தெரிந்து என்னை திட்டி தீர்த்தார்.  நான் அந்த கதைகளை எல்லாம் படித்து  கெட்டு போய் உருப்படி இல்லாமல் போய் விடுவேன்  என்று அவருக்கு பயம்.  வார வாரம் வரும் தொடர்களை கோர்த்து புத்தகம் ஆக்கி வைத்திருப்பார்கள்.  அப்படி ஒரு புத்தகமாய் தான் பொன்னியின் செல்வன் படித்தேன்.  அப்போது ஆறாவது படித்ததாய் ஞாபகம்.  ஐந்து புத்தகங்களாக இருந்ததை ஒரு வாரத்தில் முடித்து விட்டேன் (பரீட்சை முடிந்ததும் விடும் லீவில்).   இப்படி படிப்பதை பார்த்து சொந்தக்காரர்கள் என்ன உங்க பையன் புத்தக புழுவாக இருக்கிறான் என்று என் அம்மாவை பார்த்து கேட்பார்கள். கதை புத்தகங்கள் படிக்கும் அளவுக்கு பாட புத்தகங்கள் படிப்பதில் ஆர்வம் இருந்ததில்லை எனினும் ஓரளவிற்கு மார்க் வாங்கி விடுவேன்.  

பிறகு, கல்லூரி காலத்தில் நண்பன் ஒருவன் அறிமுகப்படுத்தியதில் பாலகுமாரன் படிக்க ஆரம்பித்து பிறகு அப்படியே ஜெயகாந்தன், கல்கி, புதுமைபித்தன், சுஜாதா, சுந்தர ராமசாமி என்று படிக்க ஆரம்பித்து புத்தக புழுவான நான் புத்தக பட்டாம்பூச்சி ஆகி விட்டேன்.   ஆனால் இவ்வளவு கதைகள் படித்து இருந்தாலும், நான் படித்ததை யாரிடமும் விவாதித்ததில்லை.  ஏனென்றால், என் நண்பர்கள் பலருக்கு கதை படிக்கும் பழக்கமில்லை.  என்னை சுற்றிலும் இலக்கிய கூட்டமெல்லாம் இருக்காது. எப்போதாவது என் நண்பர்கள் வீட்டிற்கு வந்து புத்தக அலமாரியை பார்த்தால், நீ புத்தகங்கள் எல்லாம் படிப்பாயா என்று ஆச்சர்யம் படுவார்கள். என் மகள் பிறந்தவுடன் அவளுக்கு புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன்.  ஆனால் அவளுக்கு புத்தகம் படித்தால் தூக்கம் தான் வரும் என்று இப்போது தெரிந்து கொண்டேன்.  முன்பெல்லாம், புத்தகம் படிக்காதவர்களை கண்டால் என்ன மனிதர்கள் இவர்கள் என்று தோன்றும்.   ஆனால், இப்போது தான் புரிகிறது, புத்தகம் படிப்பது என்பது சில பேருக்கே பிடித்தமானது.  அந்த பழக்கம் சில பேருக்கே வரும்.  இப்படி புத்தகம் படிப்பவர்களுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருக்கும்.  எவ்வளவு பெரிய புத்தகம் ஆனாலும் கையில் எடுத்து விட்டால், முழுக்க படிக்காமல் கீழே வைக்க மாட்டார்கள். இதனால் பல வேலைகள் பாதிக்க படும். 

நான் சமீபகமாக France போய் இருக்கும் போது, அங்கே ரயிலில் நிறைய பேர் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு ஆச்சர்யம் கொண்டேன். பிறகு தான் தெரிந்தது, அங்கு ரயிலுக்குள் செல் போன் சிக்னல் கிடைக்காது என்றும், அதனால் புத்தகம் தான் படிப்பார்கள் என்றும்.  இருந்தாலும், புத்தகம் படிக்கும் பழக்கம் அங்கே அதிகம்.  நம்மூரிலும் வருடம் வருடம் நடக்கும் புத்தக விழாவிற்கு மக்கள் கூட்டம் அலைமோதும்.  சில புத்தகங்களையும், நிறைய நொறுக்கு தீனியும் (டெல்லி அப்பளம், தோசை, காப்பி) வாங்குவதில் அத்தனை ஆர்வம்.  நம் மக்களுக்கு எங்கு போனாலும் Snacks கடை இருக்க வேண்டும்.  அப்போது தான் எதுவுமே நடக்கும்.  இப்போது whatsapp, facebook , Kindles மற்றும் Blogs யுகத்திலும் புத்தகங்கள் விற்றுக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன.  முன்பெல்லாம், குமுதம், ஆனந்த விகடன் போன்ற பத்திரிக்கைகளில் வரும் வாரத்தொடர்களை படித்ததுண்டு. இப்போது அவற்றை படிக்கிறார்களா என்று தெரிய வில்லை. இன்னொன்றையும் பார்க்கிறேன்.  கொஞ்சம் மேல் தட்டு மக்கள் என்றால் ஆங்கில புத்தகங்கள் தான் படிக்கிறார்கள்.  சாமான்ய தமிழ் மக்கள் படிப்பது குமுதம், ஆனந்த விகடன், கல்கி போன்ற வார பத்திரிக்கைகள் மட்டும் தான்.  என்னை போல் மற்றவர்களால் உந்த பட்டும், வேறு சில அறிமுகங்களாலும் தமிழில் நல்ல எழுத்தாளர்களின் நாவல்கள் படிப்போரும் உண்டு.  ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்தில் நாட்டம் இருக்கும். புத்தகம் படிக்கும் வழக்கம் உள்ளவருக்கு அதில் உள்ள சுவை போகவே போகாது.  மேலும், புத்தகம் படிப்பவர்கள் ஒரு வித மேன்மை குணம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள் என்பது என் கருத்து. உங்கள் குழந்தைகளுக்கு நீங்கள் தாராளமாக புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தை உண்டு பண்ணலாம்.  முதலில் தமிழில் வாசித்து பின்பு ஆங்கிலத்துக்கு மாறலாம். Google லில் சிறந்த தமிழ் நாவல்கள், சிறந்த தமிழ் எழுத்தாளர்கள் என்று தேடிப் பார்த்து வாங்கி படியுங்களேன்.

(புத்தகங்களை தயவு செய்து இரவல் மட்டும் கொடுத்து விடாதீர்கள்.  அது திரும்பி வரவே வராது!!!)


திங்கள், மார்ச் 28, 2016

மூடர்கூடமாகும் பள்ளிக்கூடங்கள்

நாம் திறமையாய் வேலை செய்ய வேண்டுமா?  நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டுமா?  நம்மை எல்லோரும் புகழ வேண்டுமா?  அதற்கு கடின உழைப்பு வேண்டும் என்று உங்களுக்கு தெரியும்.  ஆனால் அது வெறும் 50% சதவீதம் தான்.  மீதி 50% உங்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் தொழிலில் இயற்கையான திறமை இருக்க வேண்டும்.  உங்களுக்கு இயற்கையான திறமையும், கடின உழைப்பும் இருந்தால் நிச்சயம் நீங்கள் பெரிய ஆளாக வருவீர்கள்.   ஆனால் நம் சமுதாயத்தில் பார்க்கும் மனிதர்களிடம் திறமை வேறொன்று இருக்கும், செய்யும் தொழில் வேறொன்று இருக்கும்.  வெகு சிலரே இதை உடைத்து இயற்கையாக தமக்கு வரும் திறமையையே தொழிலாக அமைத்து கொள்கிறார்கள்.  உதாரணம்: டெண்டுல்கர், இளையராஜா, நல்லி குப்புசாமி  போன்றோர்கள்.   (இவர்கள் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தவர்கள்). இதற்கு முக்கிய காரணம் நம் கல்வி முறை.

ஏட்டுசுரக்காய் கறிக்கு உதவாது என்பார்கள்.  ஆனால் நம் நாட்டில் ஏட்டுசுரைகாய் தான் பல ஆண்டுகளாய் பெரும்பாலானோர் வாழ்க்கையை தீர்மானித்துக் .கொண்டிருக்கிறது.  பள்ளி படிப்பு தான் பலர் தலைவிதியை நிர்ணயம் செய்கிறது.  இதை நன்றாக தெரிந்துக் கொண்டவர்கள் பள்ளிக்கூடத்தை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டார்கள்.  பெற்றோர்களும் இந்த மாய வலையில் வீழ்ந்து படிப்பு ஒன்று தான் தங்கள் பிள்ளைகளை காக்கும் கடவுள் என்று ஏமாந்து போகிறார்கள்.

அந்த கால அப்பாக்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளின் திறமைகளை கண்டுபிடிக்க தெரிந்திருந்தாலும் அதை மேலும் வளர்க்க வசதி இருந்திருக்க வில்லை. அதனால், நன்றாக படம் வரையக்கூடிய தன மகனை ஒரு பெரிய ஓவிய பள்ளியிலோ அல்லது பிரபல ஓவியரிடமோ பயிற்சி பெற அனுப்ப நினைத்ததில்லை.  அவனை படிப்பு வரவில்லை என்றாலும் ஏதாவது சுமாராக படிக்க வைத்து சராசரி வேலையில் சேர்த்து சராசரி மனிதனாக வாழ வைத்து விடுகிறார்கள்.  இப்போதும் அலுவலகங்களில் பார்க்கலாம். எவ்வளவோ திறமை மனிதர்களிடம் தூங்கி கொண்டு இருப்பதை.  அவர்களது அப்பாக்கள் அந்த  திறமையை வளர்க்கவில்லை. அவர்களையும் குறை கூற முடியாது.  அப்போது அவர்களது குடும்ப கஷ்டம் அப்படி.

எனக்கு, இத்தனை வருடம் வேலை செய்து குப்பை கொட்டியதில் ஒன்று புரிந்தது.  அலுவலகத்திலும், தொழிற்சாலைகளிலும் நாம் செய்யும் வேலை நாம் பள்ளிக்கூடத்தில் கற்றதில் வெகு சில பங்கே ஆகும். சொல்லப் போனால், நமது பள்ளிக்கூடத்து படிப்பு என்பது நாம் உலக விஷயங்களை தெரிந்துக் கொள்ள உதவுவது. இந்த படிப்பு எல்லோருக்கும் வேண்டும் தான். ஆனால் இதுவே ஒருவர் செய்யும் வேலைக்கு ஆதாரமாக இருக்க கூடாது.   ஆனால் என்ன நடக்கிறது இங்கே.  ஒருவர் தலையெழுத்தையே பள்ளிகூட மதிப்பெண்கள் தான் தீர்மானிக்கிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்/ சிறுவர்க்கும் ஒரு திறமை இருக்கும்.  அது இயற்கையாக இறைவன் அளித்தது.   நம் நாட்டில் அந்த திறமை படிப்பு என்பதற்கு முன்பு காணாமல் போய் பள்ளிகூடதிலேயே மடிந்து போய் விடுகிறது.  இசையமைப்பது, நடிப்பது, கதை, கவிதை எழுதுவது, நன்றாக ஒரு விளையாட்டை விளையாடுவது, பாடுவது, நடனம் ஆடுவது, மேடை பேச்சு, நன்றாக பேசுவது, கணக்கு போடுவது, வியாபாரம் செய்வது, விமர்சனம் செய்யும் திறமை, வேளாண்மை, சமையல், அறிவியலில் நாட்டம், இயந்திரங்களில் நாட்டம் இப்படி எவ்வளவோ இருக்கு. ஆனால் இது எல்லாத்தையும் விட பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு மதிப்பெண்கள் தான் வாழ்க்கையை  தீர்மானிக்கும் என்றால் எப்படி?

நான் சொன்ன இயற்கையான திறமை கடவுள் அளித்தது.  அதையே வேலையாக, வாழ்க்கையாக, வேட்கையாக தேர்ந்தெடுத்து கடின உழைப்பை கொடுத்தால் நிச்சயம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறலாம். வாழ்க்கையில் வெற்றி என்றால், இந்த சமுதாயத்திற்கு உதவியாக இருக்கலாம்.  ஊர் மெச்சும் படி இருக்கலாம்.  உதாரணம் சொன்னால், நம்ம இளையராஜா படிக்கவில்லை.  ஆனால் அவரது இசை நமக்கு எவ்வளவு தேவை படுகிறது.  ரஜினி, கமல் படிக்க வில்லை தான்.  ஆனால் அவர்கள் படங்கள் தான் நிறைய பேருக்கு பொழுது போக்கும் வாழ்வில் ஒரு உத்வேகத்தையும் கொடுத்திருக்கிறது. எஸ்.பி.பி, ஜானகி, வைரமுத்து, கண்ணதாசன், வாலி, கே. பாலச்சந்தர், பத்மா சுப்பிரமணியம், இவர்கள் எல்லாம் படிப்பை வைத்தா முன்னுக்கு வந்தார்கள்.  நாடக உலகத்தில் முன்னிற்கும் எஸ்.வி. சேகர், crazy மோகன் இவர்கள் படித்தவர்கள் தான். ஆனால் அவர்கள் படித்த படிப்பை நம்பி இவர்கள் வேலை இல்லை.  நல்லி குப்புசாமியும், GRT நகை அதிபரும் படிப்பை நம்பியா வேலை செய்கிறார்கள்?  ஐ.ஐ.டி, ஐ.ஐ.எம், மருத்துவ படிப்பு படிப்பவர்களுக்கு அந்தந்த துறையில் திறமை உள்ளதென்று அர்த்தம்.  நம் அலுவலகத்தில் உயரிய பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரிக்கு நிர்வாகத்திறமை இயற்கையாக உள்ளதென்று அர்த்தம்.

அறிவியலில் நாட்டமும், அதை புரிந்துகொள்ளும் திறமையும் இருந்தால்  பெரிய விஞ்ஞானியாக ஆகலாம்.  அது சில சிறுவர்க்கு இருக்கும். சில சிறுவர்க்கு இருக்காது.  அந்த திறமை இல்லாத சிறுவரை படிக்க சொல்லி கஷ்டபடுத்தினால் எப்படி? இப்போதுள்ள பள்ளிகள் என்ன செய்கிறார்கள். தினமும் வீட்டுப்பாடம் எழுதிக்கொண்டு வர வேண்டும். சில சமயம் பெற்றோரும் செய்து கொடுக்க வேண்டும்.  பள்ளிக் கூடம் பாதி நாள் விடுமுறை.  மீதமுள்ள நாட்களில் அவசர கதியாக பாடம் நடத்த வேண்டியது. மீதம் படிப்பை Tuition வகுப்பில் தொடர வேண்டியது. இல்லை, பெற்றோர்களிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது.  நாமக்கல் போன்ற இடங்களில் பிள்ளைகளை நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கும் இயந்திரங்களாய் மாற்றும்  பள்ளிகூடங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனால் இப்படி வாங்கும் மதிப்பெண்கள் பயனுள்ளவையா?  பின்னால் இந்த மாணவர்கள் ஒரு வேலையில் சேர்ந்தாலும் , அந்த வேலை பிடித்தமானதாக இருக்காது. முன்னேற்றமும், சந்தோஷமும் கொடுக்காது.

எனவே, பிள்ளைகள் பள்ளிகூடத்தில் படிப்பதை வாழ்வின் அடிப்படை என்று போதியுங்கள்.  அதற்கு தேர்வு என்பது கூட அவசியமில்லை.   எந்த துறையில் பிள்ளைகளுக்கு நாட்டம் உள்ளதோ, அந்த துறையில் ஒரு பெரிய பள்ளியிலோ, ஆசிரியர்/ Coach போன்றோரிடம் சேர்த்து விட்டீர்களேயானால் உங்கள் பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நிலைக்கு நிச்சயம் வருவார்கள். தொழில்முறை கல்வி மிகவும் பயனுள்ளது.  கண்ட கண்ட பாடங்களையெல்லாம் கல்லூரி படிப்பில் சேர்த்துக்கொள்வதை விட்டு விட்டு, அரசாங்கம் தொழில்முறை கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். இப்போதெல்லாம், சனிக்கிழமை, ஞாயிற்று கிழமைகளில் பிள்ளைகள் பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு ஏதாவது ஒரு வகுப்பிற்கு (பள்ளி படிப்பை தவிர) செல்வதை பார்க்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  செஸ், கிரிக்கெட், நடனம், இசை இப்படி ஆர்வம் காட்டும் மாணவர்கள் அதிகமாகி வருகிறார்கள். கூடிய விரைவில் வளமான இந்தியா உருவாக இது அடிப்படையாக இருக்கும் என்று  நான் நம்புகிறேன்.


ஞாயிறு, மார்ச் 13, 2016

வை ராஜா வை - பணத்தை வை

உங்களால் எவ்வளவு செலவு  செய்ய முடியும்? நீ எவ்வளவு பணம் கொடுப்ப!!இப்படி வேட்பாளர் தேர்வுக்கு நேர்காணல் செய்து தேர்தல் செலவுக்கு பணம் வாங்குகிறார்கள்.  கொடுப்பவர்களும் லட்சங்களிலும், கோடிகளிலும் கொட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நமக்கெல்லாம் ஒரு கோடி என்றாலே வாழ்க்கையின் ஒரு கோடியில் இருக்கிறது அந்த தொகை.  எப்படி கட்டுகிறார்கள் அவ்வளவு பெரிய தொகை? எப்படியோ கட்டுகிறார்கள்.   டாக்டர் சீட்டுக்கும், இன்னும் பிற சேர்க்கைக்கும் லட்ச லட்சமாக கட்ட வில்லையா?


அரசியல் தொழில் செய்ய தேவைப்படும் முதலீடு இது.  இல்லை இல்லை. அரசியல் சூதாட்டதில் வைக்கப்படும் பணம் இது.  பணத்தை போட்டு பணத்தை எடுப்பது.   ஒரு முறை ரஜினிகாந்த் தனது உடல்நிலை மோசமாகி பிறகு  தேறி வந்தவுடன் தன ரசிகர்களை சந்தித்தார்.  எல்லா ரசிகர்களுக்கும் மிகவும் ஆர்வம்.  தலைவர் அரசியலுக்கு வந்து விட மாட்டாரா என்று.   ஒரு ரசிகர் மன்ற தலைவர் கேட்டார்.  தலைவா, நீங்க அரசியலுக்கு வந்தா எங்களுக்கு தேர்தல் செலவு செய்ய நிதி கொடுப்பீங்களா என்று.  அதற்கு ரஜினியோ அரசியல் வேறு பணம்  வேறு.  அரசியலில் பணத்தை கலக்க கூடாது, அரசியல் என்றால் மக்கள் தொண்டு  என்று சொல்லிவிட்டார்.  பணம் கலக்காமல் அரசியலா? அந்த ரசிகருக்கு தலை சுற்றியிருக்கும்.  இப்படி தான் விஜய்காந்திற்கும், ஜாதி சார்ந்த பல கட்சி தலைவர்களுக்கும் நிறைய தொண்டர்கள் இருக்கிறார்கள். பணத்தை குறி வைத்து காத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த தொண்டர்கள் தான் நாளைய அரசியல் தலைவர்கள்.  நாடு நல்லா விளங்கும்.

இப்படி ஒரு கூட்டம் சூதாட்டம் விளையாடும் போது நாம் அவர்களிடம் போய் மின்சாரம் வேண்டும், ரோடு வேண்டும், அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று கேட்டால் எப்படிங்க? விளையாட்டை பார்த்துட்டு போய் கிட்டே இருங்க.

வை ராஜா வை. பணத்தை எடு ராஜா எடு!!!






ஞாயிறு, மார்ச் 06, 2016

மெட்ராஸ் ஆட்டோகாரன்


Image result for chennai auto

சென்னையில் பெரிய மால்கள் வந்து விட்டன.  மெட்ரோ ரயில் ஓடுகிறது. பெரிய பாலங்கள் கட்டி இருக்கிறார்கள்.  இவற்றுக்கு மத்தியில் மூணு சக்கர தேரு... அதாங்க.. ஆட்டோ!!, சென்னையின் பள்ள மேடான சாலைகளில், காதை  Puncture ஆக்கும் சத்தத்தோடு சதா ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அணைத்து விஷயங்களும் ஒரு மாற்றத்திற்கு உட்பட்டு அடுத்த நிலையை அடையும் போது, இந்த மெட்ராஸ் ஆட்டோவும், ஆட்டோக்காரர்களும் முப்பது வருடங்களாக அப்படியே இருப்பது ஆச்சர்யம் அளிக்கிறது.  இந்தியாவில் எல்லா மாநிலங்களிலும் ஆட்டோ ஓட்டுகிறார்கள்.  என்றாலும், மெட்ராஸ் ஆட்டோக்காரன் என்றால்  அது தனி.   தமிழ்நாட்டிலேயே கூட இவர்கள் வித்தியாசமானவர்கள்.   முக்கால்வாசி ஆட்டோக்கள் கருப்பு புகையை கக்கிக் கொண்டிருக்கும்.  அந்த புகையில் கொசு மருந்தும் கலந்திருந்தால் சென்னையில் கொசு தொல்லையாவது தீரும்.  ஆனால் அப்படியெல்லாம் இல்லை.  அந்த புகையை சுவாசிக்கும் இரு சக்கர வாகனக்காரர்களுக்கு சளித் தொல்லை தான் வருகிறது.

மெட்ராஸ் ஆட்டோகாரர்கள் என்றால் உடனே நினைவுக்கு வருவது இவை:

- காக்கி சட்டை அழுக்கு ரொம்ப தாங்கும் என்பதால், அதை அழுக்காகவே
  போட்டுக் கொள்வது
- தலையை சீவாமல், வாயில் எப்போதும் எதையாவது மென்று துப்பிக்
கொண்டே இருப்பது.
-  எந்த ஊருக்கு போகணும்னு சொன்னாலும், முதல் முறை இரு மடங்கு
   பணம் கேட்பார்கள்.
-  பாஷா படத்திற்கு பிறகு ஆட்டோகாரன் பாட்டு இவர்களது தேசிய கீதம்.
-  சந்து பொந்து என்றால் இவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.  சைக்கிள் கேப்பில் 
  புகுந்து போய்விடுவான் என்பார்களே.  இவர்களது ஆட்டோ புகுந்து போய் 
  விடும்.  
- சென்னையில் கார் வைத்து இருப்பவர்கள் எல்லாம் அவர்களது காரில் 
  ஒன்றிரண்டு விழுப்புண்ணாவது (சிராய்ப்புகள்) வைத்திருப்பார்கள்.  அது 
  எல்லாமே ஆட்டோகாரர்கள் போட்டது தான்.
- பெண்களுக்கு கெட்ட வார்த்தைகள் கற்றுக் கொடுப்பவர்கள் இவர்கள் தான்.  ஆட்டோவில் வயதான பெண்மணிகள் இருந்தாலும் கூட சாலையில் போவோரை கெட்ட வார்த்தைகள் போட்டு வசை பாடுவார்கள். 
- நாளில் எந்த நேரத்தில் ஆட்டோவில் ஏறினாலும் சில்லறை இல்லை என்பார்கள்.  நீ தாம்பா முதல் போனி என்பார்கள்.  
- ஆட்டோவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்று முழித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள்.  நான் எல்லாம் ஆபீசில் வேலை செய்ய வேண்டிய ஆள் சார். என் போதாத காலம் ஆட்டோ ஓட்ட வந்துட்டேன் என்பார்கள்.

இங்கே ஆட்டோ ஓட்டுவதை ஒரு நல்ல தொழிலாக கருதி ஓட்டுபவர்கள் மிகவும் குறைவு.  சென்னையில் எந்த ஒரு ஆட்டோக்காரனையாவது கேட்டு பாருங்கள்.  நான் சும்மா டெம்பரவரியா ஆட்டோ ஓட்டுறேன் சார்.  அடுத்த மாதம் துபாய போய் விடுவேன் என்றோ, அல்லது பெரிய இடத்தில் கார் டிரைவராக வேலைக்கு போவதாகவும், இல்லை வேறு வேலைக்கு போக போவதாகவும் சொல்வார்கள்.   சிலர் ஆட்டோ ஒட்டி கொண்டே படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றும் சொல்வார்கள். அப்படியே படித்து கலெக்டர் ஆகப் போவதாக பில்ட் அப் வேறு!!  ஆட்டோவை விட்டு விட்டு எப்போது டாக்ஸி க்கு மாறுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், ஆட்டோவின் இன்னுமொரு மோசமான அவதாரமான ஷேர் ஆட்டோவை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.  அரசாங்கம் இவர்களுக்கு பயணத்திற்கான கட்டணத்தை முறை படுத்துவதை விட்டு விட்டு, இவர்களை டாக்ஸி ஓட்ட வைத்தார்களானால் என் ஆதரவு அவர்களுக்கு தான்.

இவை அனைத்தையும் மீறி நல்ல உடை உடுத்தி,  எங்கேயும் துப்பாமல், சரியான கட்டணம் வாங்கும் நல்ல ஆட்டோகாரர்களும் உண்டு.  ஆனால், அத்தி பூத்தாற் போல் நமக்கு நல்ல நேரம் என்றால் அப்படியொரு ஆட்டோ சவாரி வாய்ப்பதுண்டு!!

திங்கள், பிப்ரவரி 29, 2016

விஜய் டிவியின் இளையராஜா-1000



இளையராஜாவை ஆராதிக்க அப்போதெல்லாம் யாருக்கும் தோன்றியிருக்காது.  நான் சொல்வது 80களில், 90 களில்....  இசை ஞானியின் பாடல்கள் just like that, எங்கும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்.   டீ கடைகளிலும், காசெட்டு விற்கும் கடைகளிலும், மக்களின் குடும்ப நிகழ்சிகளிலும் ராஜாவின் பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம்.  மக்களின் வாழ்வோடு கலந்து விட்ட இசை அது.  அன்றாடம் நாம் உண்ணும் உணவை பற்றியும் உடுத்தும் உடையை பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருப்போமா?  அது போல தான் அவர் இசையும். இப்படி அவர் பாடல்களை கேட்டு வளர்ந்தே இப்போது வயதாகி விட்டது.  சினிமா படங்களில் ஒரு  பாடலில் ஹீரோ பணக்காரன் ஆவது போல, வேகமாக சென்று விட்டன நாட்கள். 

எதற்கு சொல்கிறேன் என்றால், இப்போது ராஜாவிற்கு பாராட்டு விழா என்றதும் அந்த உள்ளங்கள் எல்லோருக்கும் ஒன்று தோன்றி இருக்கும். இத்தனை வருடங்களாக அவருக்கு நாம் எவ்வளவு நன்றிகடன் பட்டிருக்கிறோம் என்று...  இசை கடவுளுக்கு பாராட்டு விழா என்றதும் திரண்டு வந்து விட்டார்கள்.  Y.M.C.A  நந்தனம் மைதானம் நிரம்பி வழிந்தது. இரவு 12.00 மணிக்கும் கடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்த விழாவை கூட்டம் அமர்ந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தது.  

இசைஞானி ஆயிரம் படங்களுக்கு இசையமைத்ததற்கு பாராட்டு விழா (இப்போது மூன்று படங்களுக்கு இசை அமைத்து விட்டு அதே இசையை முப்பது படங்களுக்கு போடுகிறார்கள்).  நாயகன் படத்தில் வரும் தென்பாண்டி சீமையிலே தேரோடும் வீதியிலே பாடலின் இசையை மட்டும் போடும் போது அந்த பெரிய மைதானத்தில், மாலை இருட்டும் வேளையில் எல்லோர் கண்களும் ஈரமாகி இருக்கும். 

முதல் இருபது நிமிடத்திற்கு அவர் பாடல்களின் முன்னே (prelude ) நடுவே (interlude) வரும் இசையை மட்டும் தொகுத்து போட்டார்கள்.   ஆஹா,  அதுவே எல்லோரையும் சொர்க்கத்திற்கு கொண்டு சென்றிருக்கும்.  இளையராஜா வந்ததும் தன இருக்கையில் போய் உட்கார வில்லை.  மக்களின் நடுவே மைதானத்தில் நடக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.  கேட்கவா வேண்டும்.  மக்கள் எழுந்து நிற்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  தரையில் நிற்க வில்லை.  இளைஞர்கள் முதல் பெரியவர்கள் முதல் இருக்கையின் மேலேயே எழுந்து நின்று அவரைப் பார்த்தார்கள்.  இசை ஞானி அத்தனை கூட்டத்தை பார்த்ததும் என்ன நினைத்துக் கொண்டாரோ தெரிய வில்லை.

சில டைரக்டர்களையும்  (பாலா, பால்கி, கெளதம் வாசுமேனன், மிஷ்கின், வாசு, பாக்யராஜ்), நடிகர்களையும் (ஜெயராம், பிரகாஷ்ராஜ்), நடிகைகளையும்  (ராதா, பூர்ணிமா, மீனா, கௌதமி), பாடகிகளையும் (ஜென்சி, சுசிலா, உமா ரமணன், சைலஜா, சித்ரா) மேடை மேல் அழைத்து ராஜாவை பற்றிப் பேச சொன்னார்கள்.  எல்லோரும் பேசிக்கொண்டே இருக்க ரசிகர்கள் பொறுமை இழந்தார்கள்.  பாட்ட போடுப்பா.  பாட்ட போடுப்பா என்று கத்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  அந்நேரம் கமலையும் பேச வருமாறு மேடைக்கு அழைத்தார்கள்.   அவர் இது பேச வேண்டிய நேரமில்லை, ராஜாவின் பாடல்களை கேட்க வேண்டிய நேரம் என்று பட்டென்று சொல்லி, எல்லோருக்கும் விடுதலை வாங்கி கொடுத்தார்.  பிறகு இளையராஜா அருகே போய் அமர்ந்து கொண்டார். இருவரும் சிரித்து சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

SPB, மனோ, சித்ரா நிறைய பாடல்களை பாடினார்கள்.  மக்கள் அதை தலையை ஆட்டியும், ஊஹூ என்று கத்தியும், கை தட்டி ஆரவாரம் செய்தது  அழகாக இருந்தது.  என் பக்கத்தில் காலேஜ் படிக்கிற வயதில் அழகான சின்ன பெண் ஒருவள் தனியாக Concert கேட்க வந்து விட்டாள்.   இளையராஜாவை பார்க்கும் போதெல்லாம், பாட்டு ஆரம்பிக்கும் போதெல்லாம், oh my God என்றும்,             ஊ ஹூ வென்று கத்தியும் ரகளை செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.  11.30க்கு மேல் வீட்டுக்கு செல்ல அப்பாவிடம் அழைத்துக்கொண்டு போக செல்போனில் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.  

நிகழ்ச்சிக்கு 25,000, 10,000, 5000, 1000, 500 என்று டிக்கெட்டுகள் விலை மிக அதிகம் என்றாலும், நான் முன்பே சொன்ன மாதிரி, இளையராஜாவின் பாட்டை தினம் தினம் அனுபவிப்பதற்கு இந்த விலையெல்லாம் ஒன்றுமில்லை என்பது போல்  அமைந்திருந்தது கூட்டம்.  நிகழ்ச்சி விஜய் டிவி யில் வரும் போது தவற விடாதீர்கள்.


ஞாயிறு, பிப்ரவரி 21, 2016

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா

சாதிகள்  இல்லையடி பாப்பா என்று பாரதி பாடியது தவறில்லையா?  பாப்பாவிடம் சாதிகள் இல்லையடி என்றால், சாதி என்றால் என்னப்பா என்று தான் கேட்கும். எந்த குழந்தைக்கு சாதி பற்றி தெரியும்? பள்ளிக்கூடம் முடித்து, கல்லூரி செல்லும் போது தான் பெரும்பாலும் பிள்ளைகள் சாதி என்றால் என்னவென்றும், சமுதாயத்தில் சாதிக்கு உள்ள முக்கியத்துவம் குறித்து அறிந்து கொள்கிறார்கள்.  

அப்படியென்றால், சாதிகள் இல்லையடா தோழா என்று தானே பாரதி பாடியிருக்க வேண்டும்.   பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின் எப்படியெல்லாம் சாதியை பற்றிக் கொள்கிறார்கள்.  அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்?கல்லூரியில் சேரும் போதும், வேலை தேடும் போதும் சாதி அவர்களை என்னவெல்லாம் பாடாய் படுத்துகிறது.  காதலும் சும்மா விட்டு வைப்பதில்லை. பாரதிராஜா படத்தில் வரும் காதலும் சாதி மோதலும் நன்றாக நினைவு இருக்கிறது.  காதல் ஜோடி  ஓடி போவதும் அவர்களுக்கு பின்னால் ஒரு கூட்டம் தீ பந்தம் ஏந்தி துரத்துவதும் சாதியை பற்றி பயத்தை கிளப்பி இருக்கிறது.  அந்த கால படங்களில் தான் இப்படி காட்டினார்கள் என்றால் இப்போதும் காதல் ஜோடிகளை (கலப்பு) துரத்திக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

சாதியை ஒழிக்க வேண்டும் என்று ஏட்டினில் எழுதி விட்டு சாதி தீயை கொழுந்து விட்டு வளர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறோம்.  கல்யாணத்திற்கு சாதி வேண்டும்.  வேலைக்கு சாதி வேண்டும்.  ஓட்டுக்கும் சாதி வேண்டும். அதாவது அரசாட்சிக்கும் சாதி வேண்டும்.  பின் சாதி எப்படி ஒழியும்.  கடந்த அறுபது வருடங்களில் அழிக்க முடியாத சாதி எப்போது அழியும்?  நம்பிக்கை இருக்கிறதா? உயர்ந்த சாதி மாணவர்களுக்கு அதிக மார்குகள் எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம்.  தாழ்ந்த சாதி மாணவர்களுக்கு தன் சாதியை தன் வட்டாரத்தில் கூட தெரிய படுத்திக்க  முடியாத ஒரு கஷ்டம்.

ஆனால் சாதி ஒழிந்து விடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.  எப்போது என்றால், இந்தியாவின் சனத்தொகை குறைந்து நம் அரசாங்கம் மக்களுக்கு தேவையான வசதிகளை செய்து கொடுக்கும் சக்தி கொள்ளும் போது... குறைந்த மக்கள் தொகை, நிறைய மக்கள் சேவை என்று வரும் போது, வேலை வாய்ப்பில்  சாதி சலுகைகளை எடுத்து விடலாம்.  இப்போது இருக்கும் மக்கள் தொகைக்கு, மக்களுக்கு தேவையான உணவு கொடுப்பதே அரசாங்கத்துக்கு பெரும் பளுவாக இருக்கிறது.  இதில் சாலைகள் போடுவது, குடிநீர், மின்சாரம் கொடுப்பது எல்லாம் கோடி கணக்கான மக்களுக்கு கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதில் அரசியல்வாதிகள் ஊழலுக்கு வேறு சில கோடிகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.  மக்கள் தொகை சரியும் போது, ஏழை எளிய மக்களை நன்றாக கவனிக்க முடியும். நல்ல கல்வியை அளிக்க முடியும். சாதியை வைத்து வேலை சலுகைகளை கொடுப்பதை தூக்கிவிட முடியும்.

இந்திய சனத்தொகை 2050 இல் இருந்து  குறையுமாம்.  அதுவரை சாதி சார்ந்த பிரச்சினைகள் இருந்துக்கொண்டு தான் இருக்கும். வேண்டுமானால் அரசாங்கம் சனத்தொகையை குறைக்க விரைவு நடவடிக்கை எடுத்தால் சாதியின் தாக்கத்தை குறைக்கலாம்.  இது என்னோட தனிப்பட்ட கருத்து. இப்பொது நாட்டில் சாதி சார்ந்த போராட்டங்களும், முக நூல் மற்றும், whatsapp போன்றவற்றிலும் கருத்து வேறுபாடு அதிகரித்து வருவதால் இந்த பதிவை எழுத தோன்றியது. மக்கள் சனதொகைக்கும் சாதிக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று உங்களுக்கு தோன்றலாம்.  அதில் அரசாங்கத்தை மையப் படுத்தி யோசித்து பாருங்களேன்.