சமூகம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி
சமூகம் லேபிளுடன் இடுகைகளைக் காண்பிக்கிறது. அனைத்து இடுகைகளையும் காண்பி

புதன், அக்டோபர் 11, 2017

கொசுக்களிடமிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள ....

டெங்கு  காய்ச்சலால் இப்போது ஏற்பட்டு வரும் உயிரழப்பு 100 - ஐ தொட்டுள்ளது என்கிறார்கள்.  இதை யாரும் நிச்சயம் அலட்சியமாக எடுத்து கொள்ள முடியாது.   ஆனால் இதை கவனம் கொண்டு சரி படுத்த வேண்டியவர்கள் அலட்சியமாக எடுத்துக் கொண்டனரோ என்ற ஐயம் வராமலில்லை..  டெங்கு கொசு என்றால் என்ன வென்று எல்லாம் விவரிக்க தேவையில்லை.  நேராக விஷயத்துக்கு போவோம்... டெங்கு கொசுவினால் தான் இது பரவுகிறது எனில் கீழே சொல்லப் பட்டிருக்கும் யோசனைகளை பின்பற்றுங்கள்...

Image result for mosquito net on windows
-  வீட்டிலுள்ள அனைத்து ஜன்னல்களுக்கும் வலை போடுங்கள்..  கதவுகளை எப்போதும் மூடியே வைத்திருங்கள்.

-   Corporation காரர்கள் கொசு மருந்து அடிக்கும் போது, உங்களுக்கு சந்தேகம் இருக்கும் இடத்திலும் அடிக்க சொல்லுங்கள்.

Image result for amazon mosquito net bed

-  உங்கள் படுக்கை (bed) அளவுக்கு  ஏற்ப கொசு வலை amazon.com இல் கிடைக்கிறது.  இப்போதே ஆர்டர் செய்து வாங்குங்கள்..

-  Mosquito Bat- ஆல் கொசுவை அடிக்கும் போது  ஜன்னல் திரைகள், தொங்கி கொண்டிருக்கும் துணிகள், நாற்காலி, கட்டிலுக்கு பின்னே என்று இடுக்களில் உட்கார்ந்திருக்கும் கொசுக்களை கலைத்து விட்டு அடியுங்கள்.

- அதிக ஜுரத்துடன், தலைவலியும், கண்களை அசைக்கும் பொது வலியும் இருந்தால் உடனேயே டாக்டரை போய் பாருங்கள். 

மற்றபடி கொசுவிரட்டி மருந்துகள் உபயோகிப்பது, ஓடோமொஸ் தடவிக் கொள்வது போன்றவை எல்லோரும் அறிந்ததே....

நான்  சிறு பையனாக இருந்த சமயத்தில் (90 களில்) வீட்டில் ரோபோ படத்தில் வரும் பந்து போல ஒரு கொசு பந்து (கொசு பண்ணை??) ஆங்காங்கே தெரியும்.  நாங்கள், வீட்டில்லுள்ளவர்கள் அதை ஒரு வலையிலோ, துணியுலோ பிடித்து அடித்து விடுவோம்.  வீட்டின் வெளியே சாலையில் நின்று பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது தலைக்கு மேலே ஒரு கொசு வட்டம் தெரியும்.  கொசுவை கையால் பிடித்து தூக்கி போடும் வரை அது மேலே உட்கார்ந்து ரத்தத்தை உறிந்து கொண்டிருக்கும். இதை பற்றியெல்லாம் அப்போது கவலை பட்டதே இல்லை.  அப்போதைய நல்ல காலம் டெங்கு என்றால் என்ன என்றே அப்போது தெரியாது.  இப்போது நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.  நல்ல தான்யா கிளப்புறீங்க ...டெங்கு ..சிக்கன் குன்யா என்று தான் கேட்க தோன்றுகிறது...  உண்மையிலேயே டெங்கு கொசுவால் தான் வருகிறதோ இல்லையோ மேலே சொன்ன யோசனைகளை பின்பற்றுங்கள்.... டெங்கு சீசன் முடிந்தவுடன் வேறு ஒன்றை கிளப்பி விடுவார்கள்.. அப்போது வேறு யோசனைகள் ...



புதன், அக்டோபர் 05, 2016

எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ இருக்கின்றன!!!

சில மாதங்களாக இந்தியாவிலும், தமிழ் நாட்டிலேயும் நடக்கும் விஷயங்களை கவனித்து வந்ததில் மக்களுக்கு அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படும் நிகழ்வுகளின் மேல் கொஞ்சமும் அதிகாரமோ, கட்டுப்பாடோ கிடையாது என்பதை நன்றாக புரிந்து கொண்டேன் இது தான் இத்தனை வருடங்களாக இந்தியாவில் நடக்கிறது என்றாலும், இப்போது தான் சில விஷயங்கள் தெளிவாக புரிகிறது.                                                                                                                                                       தலைப்பில் சொன்னது போல், எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ இருக்கின்றன.  ஆனால், அதில், நாட்டு பிரச்சினையை பற்றியும், மக்களின் பிரச்சினையை பற்றியும் எழுதுவதால் என்ன பயன் வந்துவிட போகிறது என்ற அலுப்பு வந்து விடுகிறது.  சென்னை நகரத்தில் புதிது புதிதாக குடியிருப்பு கட்டிடங்கள் எழுப்பி ஏற்கனவே மக்கள் கூட்டத்தால் மூச்சு திணறும் நகரத்தை மேலும் திணறடிக்கிறார்கள் என்று ஒரு வருடம் முன்பு எழுதினேன்.  அதற்கு அப்புறமும் எத்தனையோ குடியிருப்பு ப்ராஜெக்ட் சென்னைக்குள் வந்து விட்டது.  இங்கு பிரச்னையை பற்றிய வருத்தமும் கோபமும் எதனை பேரிடம் இருக்கும் என்று தெரியவில்லை.   காலையில் சாலையில் செல்லும் போது ஏற்படும் வாகன போக்குவரத்து நெருக்கடியும், விபத்துக்களும், மழை பெய்தால் ஏற்படும் வெள்ளமும்  சென்னையை விட்டு நகர வாழ்க்கை புலம் பெயர வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தை உணர்த்துகிறது.   ஆனால், அரசாங்கத்தால் இயக்க படும் C M D A போன்ற அலுவலகங்கள் மீது நமக்கு இருக்கும் அதிகாரம் என்ன?  குடியிருப்பு கட்டிடங்கள் கட்டுபவர்களுக்கு எதிராக போராடிய ஒரு சமூக ஆர்வலருக்கு நேர்ந்த கதி எல்லோருக்கும் தெரியும்.                                                                                                                                                                                                                                  ஐந்து வருடங்கள் ஆட்சி செய்யும் முதலமைச்சர் தமிழகத்தின் அணைத்து தொகுதிகளுக்கும் ஒரு முறை சென்று பார்க்கிறாரா?  குறைந்த பட்சம் சென்னையிலாவது அணைத்து பகுதிகளும்  எப்படி இருக்கிறது என்று சென்று பார்க்கிறார்களா?  வெளிநாடு பல சென்றிருக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கு ஏன் நம் நாட்டு அடிப்படை வசதிகளை தரம் படுத்த தோணுவதில்லை.  சாலை வசதி, சாக்கடை வடிகால், மின்சாரம், பொது மக்களுக்கு இடையூறு செய்யும் ரவுடிகள் போன்ற விஷயங்களை பற்றி எந்த முதலமைச்சராவது கவனம் கொண்டிருக்கிறார்களா?   ஆனால் மக்களுக்கு TASMAC வசதி, இலவச செல்போன், லேப்டாப், உணவு இதிலெல்லாம் அதிகம் கவனம் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இது போன்ற முதலமைச்சர்களுக்கும், பிரதம மந்திரிகளுக்கு ஏதாவது உடம்புக்கு வந்துவிட்டால் மக்கள் காட்டும் அனுதாபம் இருக்கிறதே...  மக்களின் இரக்க உணர்ச்சியை கண்டால் புல்லரிக்கிறது.                                                                                                                                                                                                                       இப்போது இருக்கும் காவிரி பிரச்சனை, காஷ்மீர் பிரச்சனை எல்லாம் அரசியல்வாதிகளால் ஊடகங்கள் உதவியோடும், உயர்நீதி மன்றம், உச்சநீதிமன்றம் உதவியோடும் திட்டமிட்டு நன்றாக நடத்த படுகிறது.  பெரும்பாலான மக்களுக்கு இதெல்லாம் வெறும் வாய்ப்பேச்சுக்கும், நேரம் கடத்தவும் பயன் படுகிறது.  சில முட்டாள்கள்  போராட்டம், எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் அடி வாங்கியும், உயிரையும் விடுகிறார்கள்.                                                                                                                                                                                                                                                                     2ஜி, க்ரானைட், மணல் தாது கொள்ளைகள், BCCI, ஹரியானா நில விவகாரம், நேஷனல் ஹெரால்ட், Bofors  எல்லாம் பேசி பேசி அலுத்து போன விஷயங்கள்.  இவை எல்லாம் நிலைமைக்கேற்ப அரசியல் வாதிகளால் முன்பே சொன்னது போல் நீதிமன்றங்கள், மற்றும் ஊடகங்கள் உதவியோடும் நடத்த படும் நாடகங்கள்.  மக்கள் பார்த்துவிட்டு போய்க்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.  இதில் எல்லாம் தலையிட முடியாது.  தலையிட்டால் தலை இருக்காது.                                                                                                                                                                                                       சினிமா, கதை, கவிதை, இலக்கியம், குடும்ப பிரச்சனைகள், சமையல், விளையாட்டு, அறிவியல், சுற்றுலா, மருத்துவம், பண்டிகை, நடனம், பாட்டு, குழந்தை வளர்ப்பு  என்று ஆஹா ...எழுதுவதற்கு எத்தனை விஷயங்கள்  உள்ளன.  இவை மட்டுமே நம் மக்களை உயிர்ப்போடு வைத்திருப்பவை.  சுஜாதா போன்ற புத்திசாலி எழுத்தாளர்கள் இந்த தலைப்பில் தான் எழுதி வந்தார்கள். ஏனென்றால் நம் நாடு மக்களால் நடத்த படும் நாடல்ல !!!


வெள்ளி, ஜூலை 08, 2016

பிஞ்சில் முற்றிவிடும் குழந்தைகள்!!

சமீபத்தில் நுங்கம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தில் நடந்த ஒரு கொலை சென்னைவாசிகள் அனைவரது தூக்கத்தையும் சில நாள் கலைத்திருக்கும். பெண்ணை பெற்றவர்கள் எல்லோரும் ஒரு வித திகிலில் கண்டிப்பாக இருந்திருப்பார்கள்.  இது சம்பந்தமாக வந்த செய்திகளையெல்லாம் தொகுப்பாக தர எனக்கு விருப்பமில்லை (ஏற்கனவே நிறைய படித்திருப்பீர்கள்). ஆனால் இன்றைய தலைமுறையை (பெற்றோர்களும், பிள்ளைகளையும்) பற்றி மட்டும் எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது.


இப்போதெல்லாம் பத்து வயது பிள்ளைகள் இருபது வயது பிள்ளைகள் போல நடந்து கொள்கிறார்கள்.  இருபது வயது பிள்ளைகள் பெரியவர்களுக்கே அறிவுரை சொல்லும் நிலைக்கு வந்து விடுகிறார்கள்.  இப்படி பிள்ளைகள் பிஞ்சிலேயே முற்றி விடுவதில் பெற்றோர்களுக்கு மிகவும் சந்தோஷம்.
சார், என் பையன் நாலாம் கிளாஸ் தான் படிக்கிறான்.  ஆனா, செல்போன் operation எல்லாம் அத்துப்படி சார்.  எனக்கே ஏதாவது டவுட்னா அவனை தான் கேட்கிறேன் என்பார்.   தனக்கு தான் மூளை இல்லை.  ஆனால்,  தன் பையன் சின்ன வயதிலேயே ஒரு கம்ப்யூட்டர் ஜீனியஸ் என்ற நினைப்பு.   இதே மாதிரி தான் - என் பையன் இப்போதே கார் ஓட்டுகிறான், கடையை கவனிச்சுக்கிறான், அவனுக்கு தெரியாததே இல்லை, அப்படி இப்படினு பெருமை பட்டுக் கொள்கிறார்கள்.

சின்ன பிள்ளைகள் ஏழாம் வகுப்பிலேயே Girl friends, Boy friends என்று பேச ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். கூட படிக்கும் ஒன்றிரண்டு அப்பாவி குழந்தைகள் வீட்டில் வந்து அம்மா அப்பாவை பார்த்து இன்னைக்கு வகுப்பில் Flames போட்டுக் கொண்டார்கள், Crush, Love பத்தி பேசிக்கிறாங்கன்னு சொல்லும் போது சங்கடமாக இருக்கிறது.  அது அது வர வேண்டிய வயதில் வர வேண்டும்.  படிப்பில் கவனம் இருக்குதோ இல்லையோ, டீச்சரை எப்படி சமாளிப்பது, மற்ற பிள்ளைகளை எப்படி மட்டம் தட்டி பேசுவது என்பதில் புத்திசாலித்தனம் காட்டுகிறார்கள். இந்த கேடு கெட்ட புத்திசாலித்தனத்திற்கு பெற்றோர்களுக்கு பெருமை வேறு!!

Image result for spoiled adult children

தன் பிள்ளை சின்ன வயதிலேயே அனைத்தையும் கற்றுக் கொண்டுவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் ஏகப்பட்டதில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு தன் வயதில் விளையாடும் விளையாட்டில் விளையாட நேரம் கிடைக்காமல் போகிறது.  நான் கோலி, கில்லி விளையாடிய வயதில் இப்போது பிள்ளைகள் நுழைவு தேர்வு பயிற்சி எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். சினிமா என்றால் என்ன என்று தெரியாத என் வயதில், இப்போது பிள்ளைகள் நீ விஜய் Fana, அஜித் Fana என்று கேட்டுக் கொள்கிறார்கள்.  அவர்களுக்கு செல் போன் கிடைத்து விடுகிறது.  Facebook, whatsapp பார்க்கிறார்கள். அசிங்கமான படம் என்றெல்லாம் சொல்லத் தெரிகிறது.  அரசியல் தெரிகிறது.  காதலை பற்றி யோசிக்கிறார்கள்.  எல்லாம் தெரிகிறது. ஆனால் எதிலும் நிதானம் இல்லை.  அது எப்படி வரும்?.  அதற்கு அனுபவம் வேண்டுமே.  மற்ற குழந்தைகளுக்கு வண்டி வண்டியாய் போதனை செய்யும் பெற்றோர் தன் குழந்தைகளை ஒழுங்காக வளர்ப்பதில்லை.  தங்கள் குழந்தைகள் சரியான ரூட்டில் தான் போகிறார்களா என்று சரி பார்ப்பதில்லை.  நாமக்கல் பள்ளியில் சேர்த்து விட்டால் பையன் தேறி விடுவான் போன்ற அவசரத்தனம் தான் தெரிகிறது. தமிழ் சினிமாவை எடுத்துக் கொண்டால், தனுஷ் போன்றோர் பெரும்பாலான படங்களில் வேலைவெட்டி இல்லாத படிக்காத பையனாக தான் வருகிறார்.  ஆனால் காதலிப்பதோ அழகான பணக்கார பெண்ணை.  இதில் அட்றா அவளை, வெட்றா அவளை என்று பாட்டு வேறு.  அவர் அண்ணன் செல்வராகவன் தான் இந்த வகையறா படங்களை ஆரம்பித்து வைத்தது.  படங்களை தணிக்கை செய்யும் சென்சார் போர்டுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்.  இனி மேல் படங்களை ஆரம்பிக்கும் முன்பே திரைக்கதையை (Script) என்னவென்று ஆராய்ந்து செர்டிபிகேட் செய்யுங்கள்.

என்னை பொறுத்த வரை குழந்தைகளை குழந்தைகளாக வைத்திருந்தாலே அவர்களை நன்றாக வளர்ப்பது போலாகும். பிஞ்சுலேயே பழுத்து விடுவதால் அதனால் தொல்லைகள் அதிகம். அப்படியானால் எப்படி வளர்க்கலாம்?
12ஆம் வகுப்பு வரை செல்போன் வாங்கி கொடுக்காதீர்கள்.  காலேஜ் முடிக்கும் வரை பைக் வாங்கிக் கொடுக்காதீர்கள்.  அதிகமாக டி.வி, சினிமா பார்க்க விடாதீர்கள்.  ஓடியாடி விளையாடும் விளையாட்டுக்கள் கண்டிப்பாக பழக்க படுத்துங்கள். பிள்ளைகளை வைத்துக் கொண்டு மற்றவர்களை திட்டுவது, பொய் சொல்வது, பிறரை அவ மரியாதை செய்வது, ஏமாற்றுவது போன்றவற்றை செய்யாதீர்கள்.  ஆண் பிள்ளைகளையும் கோயிலுக்கு அழைத்து போங்கள்.

நாங்கள் சின்ன வயதில் Bubble gum மென்று முட்டை விட்ட வயதில் இப்போது சிகரெட்டு புகை விட்டு வட்டம் விடுகிறார்கள். புத்தக பை தூக்கும் வயதில் கத்தி ஆயுதம் தூக்குகிறார்கள்.  பெற்றோர்களின், மற்றும் பெரியோர்களின் அறிவுரைகளை கேட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் அப்போது.  இப்போது சின்னஞ்சிறு பிள்ளைகள் நமக்கு அறிவுரை சொல்லும் காலம்.   தனக்கென்று ஒரு உலகத்தை உண்டாக்கி வாழும் பிள்ளைகள் பெற்றோரை விட்டு வெகு தூரம் போய் விடுகிறார்கள்.   ஏதாவது விபரிதம் நடந்த பின் தான் அது எவ்வளவு தூரம் என்று தெரிய வருகிறது.  அதனால், பெற்றோர்களே, உங்கள் குழந்தையின் அப்பாவித்தனத்தை கெடுத்து விடாதீர்கள். அவர்கள் மனநிலை பக்குவம் அடைய கால அவகாசம் கொடுங்கள். பெரிய பெரிய விஷயத்தையெல்லாம் அவர்கள் மேல் திணிக்காதீர்கள்.  குழந்தைகளுக்கு வயதுக்கேற்ற முதிர்ச்சி தேவை!!!


திங்கள், ஜூன் 20, 2016

சாலைகள் தோண்டாமை நன்று !!!

சென்னை மாநகராட்சிக்கு பிடித்த பொழுதுபோக்குகளில் ஒன்று சாலைகளை (ரோடு) தோண்டுவது.  தமிழில் வினைத்தொகை என்று படித்திருப்பீர்கள். அதாவது ஊறுகாய் என்பதை ஊறிய காய், ஊறுகின்ற காய், ஊறும் காய் என்று சொல்லலாம்.  அது போல் சென்னை ரோடுகளை - தோண்டிய ரோடு, தோண்டுகின்ற ரோடு, தோண்டும் ரோடு என்றும் சொல்லலாம்.  

Image result for chennai road digged

அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு திரும்புகையில்,  எப்போதும் வரும் சாலையை தோண்டி இருந்ததால் மாற்று சாலையை பயன்படுத்தி வந்தேன்.  இப்படி செய்து இரண்டு மூன்று மாதம் ஆகிவிட்டதால், இன்று மறுபடியும் வழக்கமான சாலையில் வரலாம் (தோண்டியதை சரி பண்ணி இருப்பார்கள் என்ற நப்பாசை) என்று வந்து பார்த்தால் முன்பை விட ஆழமாக தோண்டி இருந்தார்கள்.  அப்போது உதித்தது தான் மேலே சொன்ன ஊறுகாய் சமாச்சாரம்.  ரோடு தோண்டுவதற்கான காரணங்களை இப்போது ஆராய போவதில்லை.  ஆனால் இப்படி தோண்டிக்கொண்டே இருப்பதால் மக்கள் படும் அவஸ்தை இருக்கிறதே...அதை எழுத்தால் முழுமையாக எழுத முடியாது. 

பாரிஸ், ரோம் போன்ற நகரங்களில் சில இடங்களில் அரசாங்கத்திடம் அனுமதி வாங்காமல் எங்கேயும் தோண்ட கூடாது.  புராதன காலத்தில் போட்ட ரோடுகளாம் அவை.   இங்கே எங்கள் வீட்டு ரோட்டை தோண்டினால் பல புராதன ரோடுகள் உள்ளே புதையுண்டு கிடைக்கும்.  பல சமயங்களில் ரோட்டை தோண்டும் தொழிலாளர்களுக்கு அதை ஏன் தோண்டுகிறோம் என்றே தெரிவதில்லை.  போன மாசம் தானே தோண்டுனீங்க, மறுபடி ஏன் தோண்டுறீங்க என்று கேட்டால் வெள்ளந்தியாக சிரிப்பார்கள்.  அது போன மாசம்.  இது இந்த மாசம் என்ற பதிலை மானசீகமாக நினைத்துக் கொள்வேன். 

சாலைகளில் ஆங்காங்கே பள்ளங்கள் இருக்க ஆட்டோ காரர்கள் வளைந்து வளைந்து ரோட்டின் மீது இன்னொரு ரோட்டை போடுவார்கள்.  அவர்கள் போடும் புது ரூட்டை பின் தொடர்ந்து நாம் போய் விடலாம்.  என்ன, அலுவலகத்திற்கு கொஞ்சம் லேட்டாக போக வேண்டும்.  சில ரோடுகளுக்கு பள்ளங்களிலிருந்து சாப விமோசனமே கிடையாது.  365 நாட்கள் 24 மணி நேரம் தோண்டப் பட்டே இருக்கும்.  மக்களும் லேசு பட்ட ஆட்கள் இல்லை.  நீ தோண்டிகிட்டே இருக்கியா அதை பற்றி எனக்கென்ன கவலை என்பது மாதிரி மக்கள் குறுக்கும் நெடுக்கும் சாலைகளை கடக்க வண்டியில் போகும் எங்களுக்கு சரக்கே அடிக்காமல் போதையில் வண்டி ஓட்டுவது போல நடுங்கும்.  

இன்று, தோண்ட பட்ட சாலைகளை பற்றி ரொம்ப தோண்டிவிட்டேன். இன்னும் தோண்டினால் பள்ளத்திலிருந்து சாக்கடை, குப்பை போன்ற இன்னும் பல வஸ்துகள் வெளிவந்து விடும் என்பதால் இத்தோடு முடித்து விடுகிறேன்.  நாளை தோண்டப்படாத இன்னொரு ரோட்டை கண்டு பிடிக்க வேண்டும்.





வியாழன், ஜூன் 02, 2016

ஸ்வட்ச் பாரத் - ஹிட்டா? ப்ளாப்பா ?


Image result for swachh bharat abhiyan

கண்ட கண்ட பொது இடங்களில் Mr. பொது ஜனம் உச்சா போறதை இந்த ஸ்வட்ச் பாரத் நிறுத்தி விட்டதா?  காத்தாட வெளியே போறத விட்டுட்டு  இந்த தண்ணி வராத கழிப்பறைக்கு யாரு போவாங்கன்னு பேசுகிற பொது ஜனத்தை இந்த திட்டம் மாற்றி விட்டதா?  ஆனால் சூரியன் F.M இல், ஸ்வட்ச்   பாரத் பற்றிய விளம்பரம் அடிக்கடி வருகிறது.  அதுவும் ஹிந்தியில்!!  எப்படி பட்ட காம்பினேஷன் பாருங்கள்!!  விளம்பரம் கொடுப்பவர்க்கு இது தமிழ்நாடு, ஹிந்தியில் விளம்பரம் கொடுத்தால் யாருக்கும் புரியாது என்பது புரியவில்லை.  அந்த விளம்பரத்தை போடும் சூரியன் அலைவரிசைக்கோ ஹிந்தியில் விளம்பரம் கொடுத்தால் தங்கள் கழகத்தின் தமிழ் காவலர் இமேஜ் கெட்டு போகுமோ என்று கவலையில்லை.  எல்லாம் பணம் ஐயா பணம்...

எது எப்படியோ, இந்த திட்டம் ஆரம்பித்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகி விட்டன. ஆரம்பத்தில், வி.ஐ.பி என்று அறியப்படும் பெரிய மனிதர்கள் நிறைய பேர் கையில் துடைப்பத்தோடு காட்சி கொடுத்தனர்.  நம் கமல்ஹாசன் கூட அந்த மாதிரி பத்திரிக்கை புகைப்படங்களில் வந்தார்.  ஆனால் கையில் பக்கெட்டோடு ஏரியை சுத்தபடுத்துவதற்காக. 

Image result for kamal hassan swachh bharatImage result for kamal hassan swachh bharat


இப்படி இவர்கள் எல்லாம் கையில் துடைப்பத்தோடும் பக்கெட்டோடும் போட்டோவிற்கு போஸ் கொடுத்ததற்கு யாரும் துட்டு கொடுக்க வில்லையோ என்னவோ, ஸ்வட்ச் பாரத் படத்திற்கு கால்ஷீட் கொடுப்பதை நிறுத்தி விட்டார்கள்.  நான் இருக்கும் சிங்கார சென்னையை  பார்க்கிறேன்.  குப்பை கூளங்களும், சாலையில் சாக்கடை ஒழுகி ஓடுவதும், ரோட்டில் எச்சில் துப்புவதும், குப்பையை வீசுவதும் எதுவும் நிற்கவில்லை.  இப்போது தான் ஸ்வட்ச் பாரத் திட்டம் பிகார், உத்தர் பிரதேஷ் போன்ற இடங்களில் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போது தமிழ்நாடு வருமென்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதற்குள் நம்மூருக்கும் ஸ்வட்ச்பாரத் வரியென்று 0.5% வரி போட்டு விட்டார்கள்.  

இந்த திட்டத்தின் படி 2019  ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியாவில் திறந்தவெளி கழிப்பதை அடியோடு நிறுத்துவதே முதல் நோக்கமாகும்.  இதற்காக 12 கோடி கழிப்பறைகளை கிராமங்களில் கட்ட வேண்டும் என்ற மத்திய அரசாங்கம் திட்டமிட்டு இருக்கிறது. இதற்காக டாட்டா, மகிந்திரா போன்ற நிறுவனங்களும், உலக வங்கியும் பொருளுதவி செய்கின்றன.  முக்கியமாக பெண்கள் கழிப்பறை தேடி வீட்டிற்கு வெளியே செல்வது மோடி அவர்களுக்கு அதிக கவலை கொடுத்திருக்கிறது.  மோடியின் இந்த திட்டம் மிகவும் நல்ல திட்டம்.  நான் கூட, சுதந்திரம் கிடைத்த இத்தனை வருடங்களில் காந்தி, நேரு  முதற்கொண்டு அப்துல் கலாம் வரை யாரும் சுத்தம் சுகாதாரம் பற்றி பெரிதாக சீர் திருத்தம் கொண்டு வரவில்லையே என்று யோசித்ததுண்டு. ஆனால் முதன்முறையாக தூய்மை இந்தியா என்ற திட்டத்தை கொண்டு வந்த மோடியை பாராட்டுகிறேன்.   அவர் கனவு நனவாக இன்னும் சில வருடம் காத்திருப்போம்.  கழிப்பறை மட்டுமில்லாமல் அதற்கும் மேலே பொது இடங்களில் சுகாதாரம் பற்றியும் அவரது திட்டம் அமையும் என்றும் எதிர்பார்ப்போம்.  

அனால் நம் Mr. பொது ஜனமும் கொஞ்சம் மனசு வந்து பொது இடங்களில் உச்சா போறது, எச்சில் துப்புறது, லுங்கி கட்டிக்கொண்டு டாஸ்மாக்கில் சரக்கடித்து ரோட்டோரத்தில் உருண்டு கிடப்பது, வாங்கின பிளாஸ்டிக் கவரை கண்ட இடங்களில் போட்டு விடுவது போன்றவற்றை நிறுத்தவும் இந்த ஸ்வட்ச்பாரத் திட்டம் இப்போதே வகை செய்ய வேண்டும்.  இதற்காக பொறுத்திருந்து 2025 லேயா திட்டமிடமுடியும்?  நம் நாட்டில் எதற்குமே கொஞ்சம் அதிகம் போராட வேண்டும் போலிருக்கிறது.  சுதந்திரம் வாங்க எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டோம்.  அது போல சுகாதாரம் வாங்கவும் கஷ்டப்பட வேண்டும் போலிருக்கிறது.  முன்னது வெள்ளைக்காரனிடமிருந்து வாங்க போராட வேண்டியிருந்தது.  பின்னது, நம்மிடமிருந்து நாமே வாங்க போராட வேண்டியிருக்கிறது.  பொதுநலம் நம் சுயநலமாக இருக்கட்டுமே !!!

சரி!!  ஸ்வட்ச் பாரத் - ஹிட்டா? ப்ளாப்பா ? இன்னும் ஒரு வருடம் கழித்து பார்ப்போம்.






திங்கள், மார்ச் 28, 2016

மூடர்கூடமாகும் பள்ளிக்கூடங்கள்

நாம் திறமையாய் வேலை செய்ய வேண்டுமா?  நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டுமா?  நம்மை எல்லோரும் புகழ வேண்டுமா?  அதற்கு கடின உழைப்பு வேண்டும் என்று உங்களுக்கு தெரியும்.  ஆனால் அது வெறும் 50% சதவீதம் தான்.  மீதி 50% உங்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் தொழிலில் இயற்கையான திறமை இருக்க வேண்டும்.  உங்களுக்கு இயற்கையான திறமையும், கடின உழைப்பும் இருந்தால் நிச்சயம் நீங்கள் பெரிய ஆளாக வருவீர்கள்.   ஆனால் நம் சமுதாயத்தில் பார்க்கும் மனிதர்களிடம் திறமை வேறொன்று இருக்கும், செய்யும் தொழில் வேறொன்று இருக்கும்.  வெகு சிலரே இதை உடைத்து இயற்கையாக தமக்கு வரும் திறமையையே தொழிலாக அமைத்து கொள்கிறார்கள்.  உதாரணம்: டெண்டுல்கர், இளையராஜா, நல்லி குப்புசாமி  போன்றோர்கள்.   (இவர்கள் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தவர்கள்). இதற்கு முக்கிய காரணம் நம் கல்வி முறை.

ஏட்டுசுரக்காய் கறிக்கு உதவாது என்பார்கள்.  ஆனால் நம் நாட்டில் ஏட்டுசுரைகாய் தான் பல ஆண்டுகளாய் பெரும்பாலானோர் வாழ்க்கையை தீர்மானித்துக் .கொண்டிருக்கிறது.  பள்ளி படிப்பு தான் பலர் தலைவிதியை நிர்ணயம் செய்கிறது.  இதை நன்றாக தெரிந்துக் கொண்டவர்கள் பள்ளிக்கூடத்தை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டார்கள்.  பெற்றோர்களும் இந்த மாய வலையில் வீழ்ந்து படிப்பு ஒன்று தான் தங்கள் பிள்ளைகளை காக்கும் கடவுள் என்று ஏமாந்து போகிறார்கள்.

அந்த கால அப்பாக்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளின் திறமைகளை கண்டுபிடிக்க தெரிந்திருந்தாலும் அதை மேலும் வளர்க்க வசதி இருந்திருக்க வில்லை. அதனால், நன்றாக படம் வரையக்கூடிய தன மகனை ஒரு பெரிய ஓவிய பள்ளியிலோ அல்லது பிரபல ஓவியரிடமோ பயிற்சி பெற அனுப்ப நினைத்ததில்லை.  அவனை படிப்பு வரவில்லை என்றாலும் ஏதாவது சுமாராக படிக்க வைத்து சராசரி வேலையில் சேர்த்து சராசரி மனிதனாக வாழ வைத்து விடுகிறார்கள்.  இப்போதும் அலுவலகங்களில் பார்க்கலாம். எவ்வளவோ திறமை மனிதர்களிடம் தூங்கி கொண்டு இருப்பதை.  அவர்களது அப்பாக்கள் அந்த  திறமையை வளர்க்கவில்லை. அவர்களையும் குறை கூற முடியாது.  அப்போது அவர்களது குடும்ப கஷ்டம் அப்படி.

எனக்கு, இத்தனை வருடம் வேலை செய்து குப்பை கொட்டியதில் ஒன்று புரிந்தது.  அலுவலகத்திலும், தொழிற்சாலைகளிலும் நாம் செய்யும் வேலை நாம் பள்ளிக்கூடத்தில் கற்றதில் வெகு சில பங்கே ஆகும். சொல்லப் போனால், நமது பள்ளிக்கூடத்து படிப்பு என்பது நாம் உலக விஷயங்களை தெரிந்துக் கொள்ள உதவுவது. இந்த படிப்பு எல்லோருக்கும் வேண்டும் தான். ஆனால் இதுவே ஒருவர் செய்யும் வேலைக்கு ஆதாரமாக இருக்க கூடாது.   ஆனால் என்ன நடக்கிறது இங்கே.  ஒருவர் தலையெழுத்தையே பள்ளிகூட மதிப்பெண்கள் தான் தீர்மானிக்கிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்/ சிறுவர்க்கும் ஒரு திறமை இருக்கும்.  அது இயற்கையாக இறைவன் அளித்தது.   நம் நாட்டில் அந்த திறமை படிப்பு என்பதற்கு முன்பு காணாமல் போய் பள்ளிகூடதிலேயே மடிந்து போய் விடுகிறது.  இசையமைப்பது, நடிப்பது, கதை, கவிதை எழுதுவது, நன்றாக ஒரு விளையாட்டை விளையாடுவது, பாடுவது, நடனம் ஆடுவது, மேடை பேச்சு, நன்றாக பேசுவது, கணக்கு போடுவது, வியாபாரம் செய்வது, விமர்சனம் செய்யும் திறமை, வேளாண்மை, சமையல், அறிவியலில் நாட்டம், இயந்திரங்களில் நாட்டம் இப்படி எவ்வளவோ இருக்கு. ஆனால் இது எல்லாத்தையும் விட பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு மதிப்பெண்கள் தான் வாழ்க்கையை  தீர்மானிக்கும் என்றால் எப்படி?

நான் சொன்ன இயற்கையான திறமை கடவுள் அளித்தது.  அதையே வேலையாக, வாழ்க்கையாக, வேட்கையாக தேர்ந்தெடுத்து கடின உழைப்பை கொடுத்தால் நிச்சயம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறலாம். வாழ்க்கையில் வெற்றி என்றால், இந்த சமுதாயத்திற்கு உதவியாக இருக்கலாம்.  ஊர் மெச்சும் படி இருக்கலாம்.  உதாரணம் சொன்னால், நம்ம இளையராஜா படிக்கவில்லை.  ஆனால் அவரது இசை நமக்கு எவ்வளவு தேவை படுகிறது.  ரஜினி, கமல் படிக்க வில்லை தான்.  ஆனால் அவர்கள் படங்கள் தான் நிறைய பேருக்கு பொழுது போக்கும் வாழ்வில் ஒரு உத்வேகத்தையும் கொடுத்திருக்கிறது. எஸ்.பி.பி, ஜானகி, வைரமுத்து, கண்ணதாசன், வாலி, கே. பாலச்சந்தர், பத்மா சுப்பிரமணியம், இவர்கள் எல்லாம் படிப்பை வைத்தா முன்னுக்கு வந்தார்கள்.  நாடக உலகத்தில் முன்னிற்கும் எஸ்.வி. சேகர், crazy மோகன் இவர்கள் படித்தவர்கள் தான். ஆனால் அவர்கள் படித்த படிப்பை நம்பி இவர்கள் வேலை இல்லை.  நல்லி குப்புசாமியும், GRT நகை அதிபரும் படிப்பை நம்பியா வேலை செய்கிறார்கள்?  ஐ.ஐ.டி, ஐ.ஐ.எம், மருத்துவ படிப்பு படிப்பவர்களுக்கு அந்தந்த துறையில் திறமை உள்ளதென்று அர்த்தம்.  நம் அலுவலகத்தில் உயரிய பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரிக்கு நிர்வாகத்திறமை இயற்கையாக உள்ளதென்று அர்த்தம்.

அறிவியலில் நாட்டமும், அதை புரிந்துகொள்ளும் திறமையும் இருந்தால்  பெரிய விஞ்ஞானியாக ஆகலாம்.  அது சில சிறுவர்க்கு இருக்கும். சில சிறுவர்க்கு இருக்காது.  அந்த திறமை இல்லாத சிறுவரை படிக்க சொல்லி கஷ்டபடுத்தினால் எப்படி? இப்போதுள்ள பள்ளிகள் என்ன செய்கிறார்கள். தினமும் வீட்டுப்பாடம் எழுதிக்கொண்டு வர வேண்டும். சில சமயம் பெற்றோரும் செய்து கொடுக்க வேண்டும்.  பள்ளிக் கூடம் பாதி நாள் விடுமுறை.  மீதமுள்ள நாட்களில் அவசர கதியாக பாடம் நடத்த வேண்டியது. மீதம் படிப்பை Tuition வகுப்பில் தொடர வேண்டியது. இல்லை, பெற்றோர்களிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது.  நாமக்கல் போன்ற இடங்களில் பிள்ளைகளை நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கும் இயந்திரங்களாய் மாற்றும்  பள்ளிகூடங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனால் இப்படி வாங்கும் மதிப்பெண்கள் பயனுள்ளவையா?  பின்னால் இந்த மாணவர்கள் ஒரு வேலையில் சேர்ந்தாலும் , அந்த வேலை பிடித்தமானதாக இருக்காது. முன்னேற்றமும், சந்தோஷமும் கொடுக்காது.

எனவே, பிள்ளைகள் பள்ளிகூடத்தில் படிப்பதை வாழ்வின் அடிப்படை என்று போதியுங்கள்.  அதற்கு தேர்வு என்பது கூட அவசியமில்லை.   எந்த துறையில் பிள்ளைகளுக்கு நாட்டம் உள்ளதோ, அந்த துறையில் ஒரு பெரிய பள்ளியிலோ, ஆசிரியர்/ Coach போன்றோரிடம் சேர்த்து விட்டீர்களேயானால் உங்கள் பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நிலைக்கு நிச்சயம் வருவார்கள். தொழில்முறை கல்வி மிகவும் பயனுள்ளது.  கண்ட கண்ட பாடங்களையெல்லாம் கல்லூரி படிப்பில் சேர்த்துக்கொள்வதை விட்டு விட்டு, அரசாங்கம் தொழில்முறை கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். இப்போதெல்லாம், சனிக்கிழமை, ஞாயிற்று கிழமைகளில் பிள்ளைகள் பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு ஏதாவது ஒரு வகுப்பிற்கு (பள்ளி படிப்பை தவிர) செல்வதை பார்க்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  செஸ், கிரிக்கெட், நடனம், இசை இப்படி ஆர்வம் காட்டும் மாணவர்கள் அதிகமாகி வருகிறார்கள். கூடிய விரைவில் வளமான இந்தியா உருவாக இது அடிப்படையாக இருக்கும் என்று  நான் நம்புகிறேன்.