திங்கள், மார்ச் 28, 2016

மூடர்கூடமாகும் பள்ளிக்கூடங்கள்

நாம் திறமையாய் வேலை செய்ய வேண்டுமா?  நன்றாக சம்பாதிக்க வேண்டுமா?  நம்மை எல்லோரும் புகழ வேண்டுமா?  அதற்கு கடின உழைப்பு வேண்டும் என்று உங்களுக்கு தெரியும்.  ஆனால் அது வெறும் 50% சதவீதம் தான்.  மீதி 50% உங்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் தொழிலில் இயற்கையான திறமை இருக்க வேண்டும்.  உங்களுக்கு இயற்கையான திறமையும், கடின உழைப்பும் இருந்தால் நிச்சயம் நீங்கள் பெரிய ஆளாக வருவீர்கள்.   ஆனால் நம் சமுதாயத்தில் பார்க்கும் மனிதர்களிடம் திறமை வேறொன்று இருக்கும், செய்யும் தொழில் வேறொன்று இருக்கும்.  வெகு சிலரே இதை உடைத்து இயற்கையாக தமக்கு வரும் திறமையையே தொழிலாக அமைத்து கொள்கிறார்கள்.  உதாரணம்: டெண்டுல்கர், இளையராஜா, நல்லி குப்புசாமி  போன்றோர்கள்.   (இவர்கள் சட்டென்று ஞாபகம் வந்தவர்கள்). இதற்கு முக்கிய காரணம் நம் கல்வி முறை.

ஏட்டுசுரக்காய் கறிக்கு உதவாது என்பார்கள்.  ஆனால் நம் நாட்டில் ஏட்டுசுரைகாய் தான் பல ஆண்டுகளாய் பெரும்பாலானோர் வாழ்க்கையை தீர்மானித்துக் .கொண்டிருக்கிறது.  பள்ளி படிப்பு தான் பலர் தலைவிதியை நிர்ணயம் செய்கிறது.  இதை நன்றாக தெரிந்துக் கொண்டவர்கள் பள்ளிக்கூடத்தை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டார்கள்.  பெற்றோர்களும் இந்த மாய வலையில் வீழ்ந்து படிப்பு ஒன்று தான் தங்கள் பிள்ளைகளை காக்கும் கடவுள் என்று ஏமாந்து போகிறார்கள்.

அந்த கால அப்பாக்களுக்கு தங்கள் பிள்ளைகளின் திறமைகளை கண்டுபிடிக்க தெரிந்திருந்தாலும் அதை மேலும் வளர்க்க வசதி இருந்திருக்க வில்லை. அதனால், நன்றாக படம் வரையக்கூடிய தன மகனை ஒரு பெரிய ஓவிய பள்ளியிலோ அல்லது பிரபல ஓவியரிடமோ பயிற்சி பெற அனுப்ப நினைத்ததில்லை.  அவனை படிப்பு வரவில்லை என்றாலும் ஏதாவது சுமாராக படிக்க வைத்து சராசரி வேலையில் சேர்த்து சராசரி மனிதனாக வாழ வைத்து விடுகிறார்கள்.  இப்போதும் அலுவலகங்களில் பார்க்கலாம். எவ்வளவோ திறமை மனிதர்களிடம் தூங்கி கொண்டு இருப்பதை.  அவர்களது அப்பாக்கள் அந்த  திறமையை வளர்க்கவில்லை. அவர்களையும் குறை கூற முடியாது.  அப்போது அவர்களது குடும்ப கஷ்டம் அப்படி.

எனக்கு, இத்தனை வருடம் வேலை செய்து குப்பை கொட்டியதில் ஒன்று புரிந்தது.  அலுவலகத்திலும், தொழிற்சாலைகளிலும் நாம் செய்யும் வேலை நாம் பள்ளிக்கூடத்தில் கற்றதில் வெகு சில பங்கே ஆகும். சொல்லப் போனால், நமது பள்ளிக்கூடத்து படிப்பு என்பது நாம் உலக விஷயங்களை தெரிந்துக் கொள்ள உதவுவது. இந்த படிப்பு எல்லோருக்கும் வேண்டும் தான். ஆனால் இதுவே ஒருவர் செய்யும் வேலைக்கு ஆதாரமாக இருக்க கூடாது.   ஆனால் என்ன நடக்கிறது இங்கே.  ஒருவர் தலையெழுத்தையே பள்ளிகூட மதிப்பெண்கள் தான் தீர்மானிக்கிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும்/ சிறுவர்க்கும் ஒரு திறமை இருக்கும்.  அது இயற்கையாக இறைவன் அளித்தது.   நம் நாட்டில் அந்த திறமை படிப்பு என்பதற்கு முன்பு காணாமல் போய் பள்ளிகூடதிலேயே மடிந்து போய் விடுகிறது.  இசையமைப்பது, நடிப்பது, கதை, கவிதை எழுதுவது, நன்றாக ஒரு விளையாட்டை விளையாடுவது, பாடுவது, நடனம் ஆடுவது, மேடை பேச்சு, நன்றாக பேசுவது, கணக்கு போடுவது, வியாபாரம் செய்வது, விமர்சனம் செய்யும் திறமை, வேளாண்மை, சமையல், அறிவியலில் நாட்டம், இயந்திரங்களில் நாட்டம் இப்படி எவ்வளவோ இருக்கு. ஆனால் இது எல்லாத்தையும் விட பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு மதிப்பெண்கள் தான் வாழ்க்கையை  தீர்மானிக்கும் என்றால் எப்படி?

நான் சொன்ன இயற்கையான திறமை கடவுள் அளித்தது.  அதையே வேலையாக, வாழ்க்கையாக, வேட்கையாக தேர்ந்தெடுத்து கடின உழைப்பை கொடுத்தால் நிச்சயம் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறலாம். வாழ்க்கையில் வெற்றி என்றால், இந்த சமுதாயத்திற்கு உதவியாக இருக்கலாம்.  ஊர் மெச்சும் படி இருக்கலாம்.  உதாரணம் சொன்னால், நம்ம இளையராஜா படிக்கவில்லை.  ஆனால் அவரது இசை நமக்கு எவ்வளவு தேவை படுகிறது.  ரஜினி, கமல் படிக்க வில்லை தான்.  ஆனால் அவர்கள் படங்கள் தான் நிறைய பேருக்கு பொழுது போக்கும் வாழ்வில் ஒரு உத்வேகத்தையும் கொடுத்திருக்கிறது. எஸ்.பி.பி, ஜானகி, வைரமுத்து, கண்ணதாசன், வாலி, கே. பாலச்சந்தர், பத்மா சுப்பிரமணியம், இவர்கள் எல்லாம் படிப்பை வைத்தா முன்னுக்கு வந்தார்கள்.  நாடக உலகத்தில் முன்னிற்கும் எஸ்.வி. சேகர், crazy மோகன் இவர்கள் படித்தவர்கள் தான். ஆனால் அவர்கள் படித்த படிப்பை நம்பி இவர்கள் வேலை இல்லை.  நல்லி குப்புசாமியும், GRT நகை அதிபரும் படிப்பை நம்பியா வேலை செய்கிறார்கள்?  ஐ.ஐ.டி, ஐ.ஐ.எம், மருத்துவ படிப்பு படிப்பவர்களுக்கு அந்தந்த துறையில் திறமை உள்ளதென்று அர்த்தம்.  நம் அலுவலகத்தில் உயரிய பொறுப்பில் உள்ள அதிகாரிக்கு நிர்வாகத்திறமை இயற்கையாக உள்ளதென்று அர்த்தம்.

அறிவியலில் நாட்டமும், அதை புரிந்துகொள்ளும் திறமையும் இருந்தால்  பெரிய விஞ்ஞானியாக ஆகலாம்.  அது சில சிறுவர்க்கு இருக்கும். சில சிறுவர்க்கு இருக்காது.  அந்த திறமை இல்லாத சிறுவரை படிக்க சொல்லி கஷ்டபடுத்தினால் எப்படி? இப்போதுள்ள பள்ளிகள் என்ன செய்கிறார்கள். தினமும் வீட்டுப்பாடம் எழுதிக்கொண்டு வர வேண்டும். சில சமயம் பெற்றோரும் செய்து கொடுக்க வேண்டும்.  பள்ளிக் கூடம் பாதி நாள் விடுமுறை.  மீதமுள்ள நாட்களில் அவசர கதியாக பாடம் நடத்த வேண்டியது. மீதம் படிப்பை Tuition வகுப்பில் தொடர வேண்டியது. இல்லை, பெற்றோர்களிடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது.  நாமக்கல் போன்ற இடங்களில் பிள்ளைகளை நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கும் இயந்திரங்களாய் மாற்றும்  பள்ளிகூடங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனால் இப்படி வாங்கும் மதிப்பெண்கள் பயனுள்ளவையா?  பின்னால் இந்த மாணவர்கள் ஒரு வேலையில் சேர்ந்தாலும் , அந்த வேலை பிடித்தமானதாக இருக்காது. முன்னேற்றமும், சந்தோஷமும் கொடுக்காது.

எனவே, பிள்ளைகள் பள்ளிகூடத்தில் படிப்பதை வாழ்வின் அடிப்படை என்று போதியுங்கள்.  அதற்கு தேர்வு என்பது கூட அவசியமில்லை.   எந்த துறையில் பிள்ளைகளுக்கு நாட்டம் உள்ளதோ, அந்த துறையில் ஒரு பெரிய பள்ளியிலோ, ஆசிரியர்/ Coach போன்றோரிடம் சேர்த்து விட்டீர்களேயானால் உங்கள் பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நிலைக்கு நிச்சயம் வருவார்கள். தொழில்முறை கல்வி மிகவும் பயனுள்ளது.  கண்ட கண்ட பாடங்களையெல்லாம் கல்லூரி படிப்பில் சேர்த்துக்கொள்வதை விட்டு விட்டு, அரசாங்கம் தொழில்முறை கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். இப்போதெல்லாம், சனிக்கிழமை, ஞாயிற்று கிழமைகளில் பிள்ளைகள் பை ஒன்றை மாட்டிக்கொண்டு ஏதாவது ஒரு வகுப்பிற்கு (பள்ளி படிப்பை தவிர) செல்வதை பார்க்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது.  செஸ், கிரிக்கெட், நடனம், இசை இப்படி ஆர்வம் காட்டும் மாணவர்கள் அதிகமாகி வருகிறார்கள். கூடிய விரைவில் வளமான இந்தியா உருவாக இது அடிப்படையாக இருக்கும் என்று  நான் நம்புகிறேன்.


ஞாயிறு, மார்ச் 13, 2016

வை ராஜா வை - பணத்தை வை

உங்களால் எவ்வளவு செலவு  செய்ய முடியும்? நீ எவ்வளவு பணம் கொடுப்ப!!இப்படி வேட்பாளர் தேர்வுக்கு நேர்காணல் செய்து தேர்தல் செலவுக்கு பணம் வாங்குகிறார்கள்.  கொடுப்பவர்களும் லட்சங்களிலும், கோடிகளிலும் கொட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நமக்கெல்லாம் ஒரு கோடி என்றாலே வாழ்க்கையின் ஒரு கோடியில் இருக்கிறது அந்த தொகை.  எப்படி கட்டுகிறார்கள் அவ்வளவு பெரிய தொகை? எப்படியோ கட்டுகிறார்கள்.   டாக்டர் சீட்டுக்கும், இன்னும் பிற சேர்க்கைக்கும் லட்ச லட்சமாக கட்ட வில்லையா?


அரசியல் தொழில் செய்ய தேவைப்படும் முதலீடு இது.  இல்லை இல்லை. அரசியல் சூதாட்டதில் வைக்கப்படும் பணம் இது.  பணத்தை போட்டு பணத்தை எடுப்பது.   ஒரு முறை ரஜினிகாந்த் தனது உடல்நிலை மோசமாகி பிறகு  தேறி வந்தவுடன் தன ரசிகர்களை சந்தித்தார்.  எல்லா ரசிகர்களுக்கும் மிகவும் ஆர்வம்.  தலைவர் அரசியலுக்கு வந்து விட மாட்டாரா என்று.   ஒரு ரசிகர் மன்ற தலைவர் கேட்டார்.  தலைவா, நீங்க அரசியலுக்கு வந்தா எங்களுக்கு தேர்தல் செலவு செய்ய நிதி கொடுப்பீங்களா என்று.  அதற்கு ரஜினியோ அரசியல் வேறு பணம்  வேறு.  அரசியலில் பணத்தை கலக்க கூடாது, அரசியல் என்றால் மக்கள் தொண்டு  என்று சொல்லிவிட்டார்.  பணம் கலக்காமல் அரசியலா? அந்த ரசிகருக்கு தலை சுற்றியிருக்கும்.  இப்படி தான் விஜய்காந்திற்கும், ஜாதி சார்ந்த பல கட்சி தலைவர்களுக்கும் நிறைய தொண்டர்கள் இருக்கிறார்கள். பணத்தை குறி வைத்து காத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த தொண்டர்கள் தான் நாளைய அரசியல் தலைவர்கள்.  நாடு நல்லா விளங்கும்.

இப்படி ஒரு கூட்டம் சூதாட்டம் விளையாடும் போது நாம் அவர்களிடம் போய் மின்சாரம் வேண்டும், ரோடு வேண்டும், அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று கேட்டால் எப்படிங்க? விளையாட்டை பார்த்துட்டு போய் கிட்டே இருங்க.

வை ராஜா வை. பணத்தை எடு ராஜா எடு!!!






ஞாயிறு, மார்ச் 06, 2016

மெட்ராஸ் ஆட்டோகாரன்


Image result for chennai auto

சென்னையில் பெரிய மால்கள் வந்து விட்டன.  மெட்ரோ ரயில் ஓடுகிறது. பெரிய பாலங்கள் கட்டி இருக்கிறார்கள்.  இவற்றுக்கு மத்தியில் மூணு சக்கர தேரு... அதாங்க.. ஆட்டோ!!, சென்னையின் பள்ள மேடான சாலைகளில், காதை  Puncture ஆக்கும் சத்தத்தோடு சதா ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அணைத்து விஷயங்களும் ஒரு மாற்றத்திற்கு உட்பட்டு அடுத்த நிலையை அடையும் போது, இந்த மெட்ராஸ் ஆட்டோவும், ஆட்டோக்காரர்களும் முப்பது வருடங்களாக அப்படியே இருப்பது ஆச்சர்யம் அளிக்கிறது.  இந்தியாவில் எல்லா மாநிலங்களிலும் ஆட்டோ ஓட்டுகிறார்கள்.  என்றாலும், மெட்ராஸ் ஆட்டோக்காரன் என்றால்  அது தனி.   தமிழ்நாட்டிலேயே கூட இவர்கள் வித்தியாசமானவர்கள்.   முக்கால்வாசி ஆட்டோக்கள் கருப்பு புகையை கக்கிக் கொண்டிருக்கும்.  அந்த புகையில் கொசு மருந்தும் கலந்திருந்தால் சென்னையில் கொசு தொல்லையாவது தீரும்.  ஆனால் அப்படியெல்லாம் இல்லை.  அந்த புகையை சுவாசிக்கும் இரு சக்கர வாகனக்காரர்களுக்கு சளித் தொல்லை தான் வருகிறது.

மெட்ராஸ் ஆட்டோகாரர்கள் என்றால் உடனே நினைவுக்கு வருவது இவை:

- காக்கி சட்டை அழுக்கு ரொம்ப தாங்கும் என்பதால், அதை அழுக்காகவே
  போட்டுக் கொள்வது
- தலையை சீவாமல், வாயில் எப்போதும் எதையாவது மென்று துப்பிக்
கொண்டே இருப்பது.
-  எந்த ஊருக்கு போகணும்னு சொன்னாலும், முதல் முறை இரு மடங்கு
   பணம் கேட்பார்கள்.
-  பாஷா படத்திற்கு பிறகு ஆட்டோகாரன் பாட்டு இவர்களது தேசிய கீதம்.
-  சந்து பொந்து என்றால் இவர்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.  சைக்கிள் கேப்பில் 
  புகுந்து போய்விடுவான் என்பார்களே.  இவர்களது ஆட்டோ புகுந்து போய் 
  விடும்.  
- சென்னையில் கார் வைத்து இருப்பவர்கள் எல்லாம் அவர்களது காரில் 
  ஒன்றிரண்டு விழுப்புண்ணாவது (சிராய்ப்புகள்) வைத்திருப்பார்கள்.  அது 
  எல்லாமே ஆட்டோகாரர்கள் போட்டது தான்.
- பெண்களுக்கு கெட்ட வார்த்தைகள் கற்றுக் கொடுப்பவர்கள் இவர்கள் தான்.  ஆட்டோவில் வயதான பெண்மணிகள் இருந்தாலும் கூட சாலையில் போவோரை கெட்ட வார்த்தைகள் போட்டு வசை பாடுவார்கள். 
- நாளில் எந்த நேரத்தில் ஆட்டோவில் ஏறினாலும் சில்லறை இல்லை என்பார்கள்.  நீ தாம்பா முதல் போனி என்பார்கள்.  
- ஆட்டோவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வது என்று முழித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள்.  நான் எல்லாம் ஆபீசில் வேலை செய்ய வேண்டிய ஆள் சார். என் போதாத காலம் ஆட்டோ ஓட்ட வந்துட்டேன் என்பார்கள்.

இங்கே ஆட்டோ ஓட்டுவதை ஒரு நல்ல தொழிலாக கருதி ஓட்டுபவர்கள் மிகவும் குறைவு.  சென்னையில் எந்த ஒரு ஆட்டோக்காரனையாவது கேட்டு பாருங்கள்.  நான் சும்மா டெம்பரவரியா ஆட்டோ ஓட்டுறேன் சார்.  அடுத்த மாதம் துபாய போய் விடுவேன் என்றோ, அல்லது பெரிய இடத்தில் கார் டிரைவராக வேலைக்கு போவதாகவும், இல்லை வேறு வேலைக்கு போக போவதாகவும் சொல்வார்கள்.   சிலர் ஆட்டோ ஒட்டி கொண்டே படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றும் சொல்வார்கள். அப்படியே படித்து கலெக்டர் ஆகப் போவதாக பில்ட் அப் வேறு!!  ஆட்டோவை விட்டு விட்டு எப்போது டாக்ஸி க்கு மாறுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தால், ஆட்டோவின் இன்னுமொரு மோசமான அவதாரமான ஷேர் ஆட்டோவை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.  அரசாங்கம் இவர்களுக்கு பயணத்திற்கான கட்டணத்தை முறை படுத்துவதை விட்டு விட்டு, இவர்களை டாக்ஸி ஓட்ட வைத்தார்களானால் என் ஆதரவு அவர்களுக்கு தான்.

இவை அனைத்தையும் மீறி நல்ல உடை உடுத்தி,  எங்கேயும் துப்பாமல், சரியான கட்டணம் வாங்கும் நல்ல ஆட்டோகாரர்களும் உண்டு.  ஆனால், அத்தி பூத்தாற் போல் நமக்கு நல்ல நேரம் என்றால் அப்படியொரு ஆட்டோ சவாரி வாய்ப்பதுண்டு!!

திங்கள், பிப்ரவரி 29, 2016

விஜய் டிவியின் இளையராஜா-1000



இளையராஜாவை ஆராதிக்க அப்போதெல்லாம் யாருக்கும் தோன்றியிருக்காது.  நான் சொல்வது 80களில், 90 களில்....  இசை ஞானியின் பாடல்கள் just like that, எங்கும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும்.   டீ கடைகளிலும், காசெட்டு விற்கும் கடைகளிலும், மக்களின் குடும்ப நிகழ்சிகளிலும் ராஜாவின் பாடல்களை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம்.  மக்களின் வாழ்வோடு கலந்து விட்ட இசை அது.  அன்றாடம் நாம் உண்ணும் உணவை பற்றியும் உடுத்தும் உடையை பற்றியும் பேசிக் கொண்டிருப்போமா?  அது போல தான் அவர் இசையும். இப்படி அவர் பாடல்களை கேட்டு வளர்ந்தே இப்போது வயதாகி விட்டது.  சினிமா படங்களில் ஒரு  பாடலில் ஹீரோ பணக்காரன் ஆவது போல, வேகமாக சென்று விட்டன நாட்கள். 

எதற்கு சொல்கிறேன் என்றால், இப்போது ராஜாவிற்கு பாராட்டு விழா என்றதும் அந்த உள்ளங்கள் எல்லோருக்கும் ஒன்று தோன்றி இருக்கும். இத்தனை வருடங்களாக அவருக்கு நாம் எவ்வளவு நன்றிகடன் பட்டிருக்கிறோம் என்று...  இசை கடவுளுக்கு பாராட்டு விழா என்றதும் திரண்டு வந்து விட்டார்கள்.  Y.M.C.A  நந்தனம் மைதானம் நிரம்பி வழிந்தது. இரவு 12.00 மணிக்கும் கடந்து சென்றுக் கொண்டிருந்த விழாவை கூட்டம் அமர்ந்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தது.  

இசைஞானி ஆயிரம் படங்களுக்கு இசையமைத்ததற்கு பாராட்டு விழா (இப்போது மூன்று படங்களுக்கு இசை அமைத்து விட்டு அதே இசையை முப்பது படங்களுக்கு போடுகிறார்கள்).  நாயகன் படத்தில் வரும் தென்பாண்டி சீமையிலே தேரோடும் வீதியிலே பாடலின் இசையை மட்டும் போடும் போது அந்த பெரிய மைதானத்தில், மாலை இருட்டும் வேளையில் எல்லோர் கண்களும் ஈரமாகி இருக்கும். 

முதல் இருபது நிமிடத்திற்கு அவர் பாடல்களின் முன்னே (prelude ) நடுவே (interlude) வரும் இசையை மட்டும் தொகுத்து போட்டார்கள்.   ஆஹா,  அதுவே எல்லோரையும் சொர்க்கத்திற்கு கொண்டு சென்றிருக்கும்.  இளையராஜா வந்ததும் தன இருக்கையில் போய் உட்கார வில்லை.  மக்களின் நடுவே மைதானத்தில் நடக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.  கேட்கவா வேண்டும்.  மக்கள் எழுந்து நிற்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  தரையில் நிற்க வில்லை.  இளைஞர்கள் முதல் பெரியவர்கள் முதல் இருக்கையின் மேலேயே எழுந்து நின்று அவரைப் பார்த்தார்கள்.  இசை ஞானி அத்தனை கூட்டத்தை பார்த்ததும் என்ன நினைத்துக் கொண்டாரோ தெரிய வில்லை.

சில டைரக்டர்களையும்  (பாலா, பால்கி, கெளதம் வாசுமேனன், மிஷ்கின், வாசு, பாக்யராஜ்), நடிகர்களையும் (ஜெயராம், பிரகாஷ்ராஜ்), நடிகைகளையும்  (ராதா, பூர்ணிமா, மீனா, கௌதமி), பாடகிகளையும் (ஜென்சி, சுசிலா, உமா ரமணன், சைலஜா, சித்ரா) மேடை மேல் அழைத்து ராஜாவை பற்றிப் பேச சொன்னார்கள்.  எல்லோரும் பேசிக்கொண்டே இருக்க ரசிகர்கள் பொறுமை இழந்தார்கள்.  பாட்ட போடுப்பா.  பாட்ட போடுப்பா என்று கத்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.  அந்நேரம் கமலையும் பேச வருமாறு மேடைக்கு அழைத்தார்கள்.   அவர் இது பேச வேண்டிய நேரமில்லை, ராஜாவின் பாடல்களை கேட்க வேண்டிய நேரம் என்று பட்டென்று சொல்லி, எல்லோருக்கும் விடுதலை வாங்கி கொடுத்தார்.  பிறகு இளையராஜா அருகே போய் அமர்ந்து கொண்டார். இருவரும் சிரித்து சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

SPB, மனோ, சித்ரா நிறைய பாடல்களை பாடினார்கள்.  மக்கள் அதை தலையை ஆட்டியும், ஊஹூ என்று கத்தியும், கை தட்டி ஆரவாரம் செய்தது  அழகாக இருந்தது.  என் பக்கத்தில் காலேஜ் படிக்கிற வயதில் அழகான சின்ன பெண் ஒருவள் தனியாக Concert கேட்க வந்து விட்டாள்.   இளையராஜாவை பார்க்கும் போதெல்லாம், பாட்டு ஆரம்பிக்கும் போதெல்லாம், oh my God என்றும்,             ஊ ஹூ வென்று கத்தியும் ரகளை செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.  11.30க்கு மேல் வீட்டுக்கு செல்ல அப்பாவிடம் அழைத்துக்கொண்டு போக செல்போனில் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.  

நிகழ்ச்சிக்கு 25,000, 10,000, 5000, 1000, 500 என்று டிக்கெட்டுகள் விலை மிக அதிகம் என்றாலும், நான் முன்பே சொன்ன மாதிரி, இளையராஜாவின் பாட்டை தினம் தினம் அனுபவிப்பதற்கு இந்த விலையெல்லாம் ஒன்றுமில்லை என்பது போல்  அமைந்திருந்தது கூட்டம்.  நிகழ்ச்சி விஜய் டிவி யில் வரும் போது தவற விடாதீர்கள்.


ஞாயிறு, பிப்ரவரி 21, 2016

சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா

சாதிகள்  இல்லையடி பாப்பா என்று பாரதி பாடியது தவறில்லையா?  பாப்பாவிடம் சாதிகள் இல்லையடி என்றால், சாதி என்றால் என்னப்பா என்று தான் கேட்கும். எந்த குழந்தைக்கு சாதி பற்றி தெரியும்? பள்ளிக்கூடம் முடித்து, கல்லூரி செல்லும் போது தான் பெரும்பாலும் பிள்ளைகள் சாதி என்றால் என்னவென்றும், சமுதாயத்தில் சாதிக்கு உள்ள முக்கியத்துவம் குறித்து அறிந்து கொள்கிறார்கள்.  

அப்படியென்றால், சாதிகள் இல்லையடா தோழா என்று தானே பாரதி பாடியிருக்க வேண்டும்.   பிள்ளைகள் வளர்ந்த பின் எப்படியெல்லாம் சாதியை பற்றிக் கொள்கிறார்கள்.  அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்?கல்லூரியில் சேரும் போதும், வேலை தேடும் போதும் சாதி அவர்களை என்னவெல்லாம் பாடாய் படுத்துகிறது.  காதலும் சும்மா விட்டு வைப்பதில்லை. பாரதிராஜா படத்தில் வரும் காதலும் சாதி மோதலும் நன்றாக நினைவு இருக்கிறது.  காதல் ஜோடி  ஓடி போவதும் அவர்களுக்கு பின்னால் ஒரு கூட்டம் தீ பந்தம் ஏந்தி துரத்துவதும் சாதியை பற்றி பயத்தை கிளப்பி இருக்கிறது.  அந்த கால படங்களில் தான் இப்படி காட்டினார்கள் என்றால் இப்போதும் காதல் ஜோடிகளை (கலப்பு) துரத்திக்கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

சாதியை ஒழிக்க வேண்டும் என்று ஏட்டினில் எழுதி விட்டு சாதி தீயை கொழுந்து விட்டு வளர்த்துக்கொண்டு இருக்கிறோம்.  கல்யாணத்திற்கு சாதி வேண்டும்.  வேலைக்கு சாதி வேண்டும்.  ஓட்டுக்கும் சாதி வேண்டும். அதாவது அரசாட்சிக்கும் சாதி வேண்டும்.  பின் சாதி எப்படி ஒழியும்.  கடந்த அறுபது வருடங்களில் அழிக்க முடியாத சாதி எப்போது அழியும்?  நம்பிக்கை இருக்கிறதா? உயர்ந்த சாதி மாணவர்களுக்கு அதிக மார்குகள் எடுக்க வேண்டிய கட்டாயம்.  தாழ்ந்த சாதி மாணவர்களுக்கு தன் சாதியை தன் வட்டாரத்தில் கூட தெரிய படுத்திக்க  முடியாத ஒரு கஷ்டம்.

ஆனால் சாதி ஒழிந்து விடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கிறது.  எப்போது என்றால், இந்தியாவின் சனத்தொகை குறைந்து நம் அரசாங்கம் மக்களுக்கு தேவையான வசதிகளை செய்து கொடுக்கும் சக்தி கொள்ளும் போது... குறைந்த மக்கள் தொகை, நிறைய மக்கள் சேவை என்று வரும் போது, வேலை வாய்ப்பில்  சாதி சலுகைகளை எடுத்து விடலாம்.  இப்போது இருக்கும் மக்கள் தொகைக்கு, மக்களுக்கு தேவையான உணவு கொடுப்பதே அரசாங்கத்துக்கு பெரும் பளுவாக இருக்கிறது.  இதில் சாலைகள் போடுவது, குடிநீர், மின்சாரம் கொடுப்பது எல்லாம் கோடி கணக்கான மக்களுக்கு கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதில் அரசியல்வாதிகள் ஊழலுக்கு வேறு சில கோடிகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.  மக்கள் தொகை சரியும் போது, ஏழை எளிய மக்களை நன்றாக கவனிக்க முடியும். நல்ல கல்வியை அளிக்க முடியும். சாதியை வைத்து வேலை சலுகைகளை கொடுப்பதை தூக்கிவிட முடியும்.

இந்திய சனத்தொகை 2050 இல் இருந்து  குறையுமாம்.  அதுவரை சாதி சார்ந்த பிரச்சினைகள் இருந்துக்கொண்டு தான் இருக்கும். வேண்டுமானால் அரசாங்கம் சனத்தொகையை குறைக்க விரைவு நடவடிக்கை எடுத்தால் சாதியின் தாக்கத்தை குறைக்கலாம்.  இது என்னோட தனிப்பட்ட கருத்து. இப்பொது நாட்டில் சாதி சார்ந்த போராட்டங்களும், முக நூல் மற்றும், whatsapp போன்றவற்றிலும் கருத்து வேறுபாடு அதிகரித்து வருவதால் இந்த பதிவை எழுத தோன்றியது. மக்கள் சனதொகைக்கும் சாதிக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று உங்களுக்கு தோன்றலாம்.  அதில் அரசாங்கத்தை மையப் படுத்தி யோசித்து பாருங்களேன்.











ஞாயிறு, ஜனவரி 31, 2016

கோடம்பாக்கத்தின் டாப் ஹீரோக்கள் !!

ரஜினி, கமல் படங்கள் எப்படி இருந்தாலும் பார்த்து விடுகிறோம்.  அஜித், விஜய், சூர்யா, விக்ரம், கார்த்தி  படங்களுக்கு அவர்களது தீவிர ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள்.  அதே போல் ஜீவா, ஜெயம் ரவி, தனுஷ், சிம்புவுக்கும் ரசிகர்கள் உண்டு. இந்த மாதிரி ஹீரோக்கள் மத்தியில் அதிக ஆரவாரமின்றி பட்டையை கிளப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சில ஹீரோக்கள்.

சிவகார்த்திகேயன், விஜய் சேதுபதி, விஷ்ணு விஷால், விஜய் அண்டோனி, அட்ட கத்தி தினேஷ் போன்றோர்களை தான் சொல்கிறேன்.  இவர்களது படங்கள் போரடிக்காது.  நல்ல கதைகளையும், இயக்குனர்களையும் இவர்கள் முன்பே தேர்ந்தெடுத்து நடித்து விடுவதால், நமக்கு வேலை மிச்சம். இவர்களது படம் என்றால் குடும்பம் சகிதமாக எந்த விமர்சனங்களையும் படிக்காமல் நேராக தியேட்டர் போகலாம்.   ஐநூறு, ஆயிரம் என்று  செலவு செய்து படம் சூர மொக்கை என்று தெரிந்து மனம் நொந்து  வீடு திரும்ப வேண்டியதில்லை.  

Image result for sivakarthikeyanImage result for vijay sethupathi

இவர்கள் வளரும் நடிகர்கள்.  ஆரம்ப கட்ட ரஜினி, கமல், சத்யராஜ் மாதிரி. எந்தவொரு பந்தாவும் அலட்டலும் கிடையாது.   தங்களது நடிப்பால் சுமாரான திரைக்கதையையும் சூப்பர் ஆகி விடுவார்கள்.   தமிழ் சினிமாவை சிறந்த இயக்குனர்களைக் கொண்டு சிகரத்துக்கு கொண்டு செல்பவர்கள்.


Image result for vishnu vishalImage result for vijay antony

விஜய்யும், அஜித்தும், சூர்யாவும், தனுஷும் இவர்களைத் தான் போட்டியாக கருத வேண்டும்.  கதை சரியில்லை என்றால் சூப்பர் ஸ்டார் படம் கூட  ஊத்திக்கொண்டதே.

Image result for attakathi dinesh


இவர்கள் நடித்த சில நல்ல படங்களின் பட்டியல் கீழே: (எதையாவது நீங்கள் பார்க்க தவற விட்டிருந்தால் பார்த்து விடுங்கள்).

சிவகார்த்திகேயன்: மெரினா, கேடி பில்லா கில்லாடி ரங்கா, எதிர் நீச்சல், வருத்த படாத வாலிபர் சங்கம், மான் கராத்தே, காக்கி சட்டை, ரஜினி முருகன் 

விஜய் சேதுபதி:  பீட்சா, நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம், சூது கவ்வும், இதற்கு தானே ஆசை பட்டாய் பாலகுமாரா, நானும் ரௌடி தான்.

விஷ்ணு விஷால்:  வெண்ணிலா கபடி குழு, நீர் பறவை, முன்டாசுப்பட்டி, ஜீவா, இன்று நேற்று நாளை

விஜய் அண்டோனி:  நான், சலீம், இந்திய பாகிஸ்தான்.

அட்டகத்தி தினேஷ்:  அட்டகத்தி, குக்கூ, திருடன் போலீஸ்.

இவர்களது சில ஓடாத படங்களை விட்டு விட்டேன்.  ஒன்றிரண்டு படங்கள் ஓடியதற்கே கருப்பு கண்ணாடி மாட்டிக்கொண்டு பெரிய நடிகன் மாதிரி Acting கொடுப்பவர்கள் மத்தியில் இவர்களது Hit list நீளம் தான்.  ரசிகர்களே ரெடி ஆகிக்கோங்க.  கட் அவுட்,  நற்பணி மன்றம், பால் அபிஷேகம், பண அபிஷேகம் எல்லாமே இவர்களுக்கும் அமோகமாக அமையட்டும்.








சனி, ஜனவரி 30, 2016

பழ. கருப்பையா!! என்ன இப்படி சொல்லிட்டீங்க!!!

பழ. கருப்பையாவின் பேட்டியை படித்திருப்பீர்கள்.  படித்ததும் என்ன நினைத்துக்கொண்டீர்கள்? இத்தனை  வளைந்த முதுகுகள் மத்தியில் தோள் நிமிர்ந்த  அ.தி.மு.க காரர்.  ஆளுங்கட்சியில் இருந்து கொண்டே மேலிடத்தை எதிர்த்து பேசியவர்.  நெஞ்சத்தில் பட்டதை தைரியமாக சொன்னவர்.  எனக்கு இவரைப் பற்றி எழுத தோன்றியது.   அதுவும் இவர் சொன்ன சில கருத்துக்கள் எல்லோர் மனதிலும் குமுறிக் கொண்டிருந்தது தான்.  




அரசியல் என்றால் பணத்தை கொள்ளை அடிப்பது.  ஒவ்வொரு கவுன்சிலருக்கும் நான்கு வீடுகள்.  மூன்று கீப்கள்.  இரண்டு கார்கள். கவுன்சிலரை பார்க்க வேண்டிய விதத்தில் பார்க்காவிட்டால் நாம் வீட்டில் கிரகப்பிரேவசம் நடத்த முடியாது.  கவுன்சிலரே இப்படி என்றால் எம்.எல்.ஏ க்கள் எப்படி இருப்பார்கள். மந்திரிகள் எப்படி இருப்பார்கள்.  அதிகாரிகளும் கிடைத்த வரை கொள்ளை அடிக்கிறார்கள்.  சட்ட விரோத நபர்களுக்கு மாவட்டச் செயலாளர்கள், எம்.பி -க்கள், அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் என எல்லோரும் துணை நிற்கிறார்கள்.

இப்படியெல்லாம் பொங்கி இருக்கிறார்.  மேலும், தன் தொகுதியில் எவ்வளவோ நல்லது செய்ய முயற்சி செய்ததாகவும் எதுவுமே நடக்க வில்லை என்றும் பேட்டி கொடுத்திருக்கிறார்.  இவர் பேசியது எல்லாம் யாருக்கும் தெரியாதது இல்லை. புதுசா என்னய்யா பேசி இருக்காருன்னு தோணலாம்.  ஆனால், இப்போது இருக்கும் ஆளுங்கட்சி அரசியல் அடக்குமுறைகளில் இவ்வளவு பேசுவதே பெருசுங்க.   யாரும் அவ்வளவு எளிதாக தலைமையை விமர்சிக்காத போது துணிந்து தன கருத்துக்களை முன் வைத்துள்ளார்.  அது தான் முக்கியம்.  இவ்வளவு தைரியம் யாருக்கு வரும்.  அதனால் தான்,  இப்போது இவர் வீட்டை தாக்குதல் நடத்தி இருக்கிறார்கள்.

யார் இந்த பழ. கருப்பையா?

-  காரைக்குடிகாரர்.  எழுத்தாளர். பேச்சாளர்.  சினிமா தயாரிப்பாளர். காங்கிரஸில் இருந்து அ.தி.மு.க வில் சேர்ந்தவர்.

- சென்னை துறைமுகம் தொகுதியில் அ.தி.மு.க. சார்பில் போட்டியிட்டு           எம்.எல்.ஏ வாக இருப்பவர்.

- தமிழக கோயில்களில் தமிழிலும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும் என்று உயர்நீதி மன்றத்தில் கேஸ் போட்டவர்.

-   அரசியல் மற்றும் சமுதாயம் சார்ந்த புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார்.

-  நான் தமிழன்.  என் மதம் சைவமோ வைணவமோ இருக்கலாம்.  ஆனால் ஹிந்து அல்ல என்று  சொன்னவர். 

ஆனால் இந்த தைரியத்துக்கு பின்னால், வேறு மாதிரியும் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பழ. கருப்பையா அவர்களே!! எல்லாம் சரி.  ஐந்து வருடங்கள் அ.தி.மு.க வில் எம்.எல்.ஏ வாக இருந்து விட்டு இப்போது ஐந்தாவது வருடம் தான் உங்களுக்கு நியாங்கள் புரிய வருகிறதோ ?

இதற்கு முன் உங்களுக்கு அரசியலை பற்றி ஒன்றும் தெரியாதா?  கவுன்சிலர்கள், மந்திரிகள்  என்றால் எப்படி என்று தெரியாதா?  இத்தனை வருடங்கள் ஏன்  ஊமையாக நடித்தீர்கள்.  தேர்தல் வருகிறது என்பதால் கட்சி மாற சமயம் பார்கிறீர்களோ?

எப்படி இருந்தாலும், நியாய வாதங்களும், போராட்டங்களும் மௌனித்து போன இந்த காலத்தில் உங்கள் குரல் சில மனங்களில் சிந்தனை விதையை விதைத்திருக்கும். அட! துக்ளக் விழாவில் அவர் பேச்சை கேட்ட நாலு பேர், ஆனந்த விகடனில் அவர் பேட்டியை படிச்ச நாலு பேர் யோசிக்க மாட்டாங்களா??



திங்கள், ஜனவரி 25, 2016

வியாபாரத்திற்காக விஜயம் செய்யும் பிரதமர்கள்

பிரதமர்களுக்கும், ஜனாதிபதிகளுக்கும் பல நாடுகளுக்கு விஜயம் செய்வது ஒரு முக்கியமான வேலை!!  நம் பிரதமர் மோடியை தானே மனதில் நினைதுக்கொள்கிறீர்கள்.  அவரை மட்டும் சொல்லவில்லை. பெரும்பாலும் அனைத்து பிரதமர்களும், ஜனாதிபதிகளும் இப்படி தான். ஏதோ ஒரு விஷயத்தை வைத்து அந்த பிராயணம் இருந்தாலும்,  அதற்கு பின் ஒரு வியாபார நோக்கம் இருக்கும்.
Image result for hollande visit to india
Image result for angela merkel visit to india

குடியரசு தினத்திற்கு விஜயம் செய்வது மாதிரி French அதிபர் ஹாலண்ட் இந்தியா வருகிறார்.  ஆனால் இதற்கு பின்னால், தங்களது Rafale போர் ரக விமானங்களை விற்பதும், அணு நிலையம் அமைப்பதும், ஸ்மார்ட் சிட்டி கட்டி கொடுப்பது முக்கிய காரணங்களாக இருக்கிறது. போன வருடம், ஜெர்மனியின் பிரதமர் அஞ்ஜெலா மெர்கல் இந்தியா வந்தார்.  இது நேரடியாக வியாபாரத்திற்கான விஜயம்.  ரசாயனம், இயந்திரம், மின்சார பொருட்கள், சூரிய ஒளி சக்தி போன்றவற்றில் 14,600 கோடி முதலீடுக்காண கையொப்பம் போட்டு இருக்கிறார்கள்.  இதே போல் தான் சீனாவில் இருந்தும் ஜப்பானில் இருந்தும் பிற நாடுகளில் இருந்தும் பிரதமர்கள் நம் நாட்டுக்கு விஜயம் செய்வது.

இது எல்லாம் சரி தானே.  அவர்கள் நாட்டில் தொழில்நுட்பம் இருக்கிறது. அதிக அளவில் உற்பத்தி நடக்கிறது.  எங்கேயாவது விற்க தானே வேண்டும்.  நம் நாட்டில் கொண்டு வந்து எதை வேண்டுமானாலும் வியாபாரம் செய்யலாம். விற்கலாம்.  அவற்றையெல்லாம் வாங்க தான் நாம் எவ்வளவு மக்கள் தொகை கொண்டுள்ளோம்.  அவர்கள் இந்திய பணத்தை அள்ளிக் கொண்டு செல்லலாம்.  வெள்ளையன் காலம் தொட்டு இது தானே நடக்கிறது. இப்போது ஒரு மாறுதல்.  நம் பிரதமரும் தொடர்ச்சியாக வெளிநாடுகளுக்கு பிரயாணம் செய்கிறார்.  ஆனால் நம் பொருட்களை உலக சந்தையில் விற்பதற்காக   அல்ல.   வெளிநாட்டுகாரர்களை கெஞ்சி கூத்தாடி நம் நாட்டுக்கு அழைத்து தொழில் செய்ய வைப்பதற்கு. யோசித்தால், நம்முடைய வளத்தையும், செல்வத்தையும் அவர்களுக்கே தாரை வார்த்து  கொடுக்க வேண்டியிருக்குமோ என்று அஞ்ச  வைக்கிறது இந்த பயணங்கள்.   பெரும்பாலும் வெளிநாடுகள் தங்களது மொக்கையான காலாவதியான தொழில்நுட்பங்களை கொண்டே இந்தியாவில் தொழிற்சாலைகள் அமைக்கிறார்கள்.  சில விதிவிலக்குகளை தவிர.  

இதையெல்லாம்  பார்க்கும் போது  ஒரு பழமொழி ஞாபகம் வருகிறது.  
எள்ளு எண்ணைக்காக காய்கிறது.  எலி புழுக்கை ஏன் சேர்ந்து காய்கிறது ???

ஆனால் நம் பிரதமர் வேறு ஏதாவது திட்டம் வைத்திருக்கிறாரோ என்னமோ? என் சிறிய அறிவுக்கு எட்டாத வாறு?




 


புதன், ஜனவரி 20, 2016

எங்களில் யாரது!!

பையன்களுக்கு மீசை அரும்பியதும் கண்களும் குறுகுறுக்க ஆரம்பித்து விடும். இளசுகள் மத்தியில் சொல்லுவார்கள்.  ஒன்னு விட மாட்டான்டா. குச்சிக்கு சுடிதார் போட்டாக்கூட போதும். வச்ச கண்ண எடுக்க மாட்டான்.   பள்ளிக்கூடம் விட்டாச்சுன்னா விளையாடுறது, பிறகு ஊர சுத்துரது (எந்த வகுப்பு என்று கண்டு பிடித்து கொள்ளுங்கள்).   ஊர சுத்தரதுன்னா எப்படி? இப்படி தான்.

எங்களில் யாரது ?? 

அப்போதெல்லாம் எங்களுக்கு 
மீசை அரும்பும் வயசு 
ஆசை அடங்காத மனசு 
கண்களில் காதல் நிரப்பிக் 
கொண்டு சில தேவதைகளின் 
தரிசனத்திற்காய் எங்கள் 
வீதிவலம் விளக்கு வைக்கும் வரை 
தொடர்ந்திருக்கும்.

வாசல் தெளிப்பவளாய்....
செடிக்கு நீர் வார்ப்பவளாய்....
எங்கோ செல்வதற்கு 
வெளிவருபவளாய் 
எப்படியோ எங்கள் 
தேவதைகள் முகம் காட்டும் - அந்த 
ஓரக்கண் பார்வையும் 
வாயோர புன்னகையும் எங்களில் 
யாரையோ ஒருவரை பார்த்து...

இன்று 
வெறிச்சோடி போன அதே தெருக்களில் 
எங்கள் தேவதைகளை தேடி 
பார்க்கிறேன்.
எங்கேனும் குழந்தையோடும் 
கணவனோடும் தென்படும் போது 
அன்றைய 
ஓரக்கண் பார்வையும் 
வாயோர புன்னகையும் மனதை 
வாட்டும் ஒரு 
பெருமூச்சோடு...

சனி, ஜனவரி 16, 2016

பொங்கல், கரும்பு, பட்டிமன்றம்


தீபாவளி முடிந்து, புத்தாண்டும் முடிந்து அவ்வளவு தானா பண்டிகை, கொண்டாட்டங்கள் என்று நினைக்கும் வேளையில் வருவது தான் பொங்கல். வழக்கமாக பொங்கல் புது படங்கள் தான் சூடான பேச்சாக இருந்தாலும் இந்த முறை ஜல்லிக்கட்டு முந்திகொண்டது.  கடைசி வரை ஜல்லிகட்டை நடத்தவிடாமல் கட்டை போட்டு விட்டார்கள்.  கால காலமாக இருந்து வந்த உரிமையை பறித்து விட்டார்கள் என்ற உணர்வு தமிழரிடையே மேலோங்கி உள்ளது.  நீ யாருடா என்னை சொல்றது என்ற கோபமும் அதில் உள்ளது. அவர்கள் நம்மை ஹிந்தி  கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். ஏன் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம்.  இதில் பல பிரச்சனைகள் சிக்கி கொண்டு உள்ளன.


போகி பண்டிகையின் போது விடியற்காலையில் எழுந்து பழைய குப்பைகளை எரிப்பது குளிருக்கு மிகவும் இதமாக இருக்கும்.  எரிப்பதற்கு குப்பைகள் தீர்ந்து போனால், வீட்டில் தேடி கண்டுபிடித்து பழைய புத்தகங்கள், மர சாமான்கள் கொண்டு வருவோம்.  போகி பண்டிகையின் போது சில சிறுவர்கள் தார் குச்சியை வைத்துகொண்டு சிறு மேளத்தை அடித்துக்கொண்டு "போகி போச்சு பொங்கல் போச்சு!! அய்யரு குடுமி எகிறி போச்சு " என்று பாடிக் கொண்டு போவார்கள்.  இப்போது நிஜமாகவே போகி போயே போச்சு!!


பொங்கலுக்கு முந்தின இரவு, அம்மாவோ மனைவியோ கோலம் போடும் போது ஆண் பிள்ளைகள் தான் காவல்.  அவர்கள் அழகாக போடும் கோலத்தை அங்கே அழி இங்கே மாற்று என்று சொல்லி குழப்பினாலும் அவர்கள் கோலத்தை அழகாக கொண்டு வந்து விடுவார்கள்.   நம் வீட்டு கோலம் தான் அழகு என்று நினைக்கையில், அடுத்த நாள் காலை, வீதிகளில் நடக்கும் போது தெரியும்  அழகான கோலங்களை வரைந்து விட்டு நம் வீட்டு பெண்மணிகள் எவ்வளவு அடக்கி வாசிக்கிறார்கள் என்று!!!

வருடத்திற்கு ஒன்றிரண்டு முறை கட்டும் வேட்டி ஆதலால் அது எங்கே விழுந்து விடுமோ என்ற அச்சத்தில் பெல்ட் போட்டு கட்டி நானும் தமிழன்டா என்று வலம் வருவதும், பெண்ணுக்கு பாவாடை சட்டை போட்டு அழகு பார்த்து அவளையும் கூட்டிக் கொண்டு கரும்பு வாங்க போவதும்  வாடிக்கை. ஒவ்வொரு பொங்கலுக்கும் கரும்பின் விலை அதிகமானாலும், அதன் Size மட்டும் குறைந்துகொண்டே போவது போல தோன்றும்.  இந்த முறை பென்சில் Size  க்கு  கொஞ்சம் அதிகம்.

காலை சன் டி.வி யில் அரட்டை அரங்கம். வாழ்க்கைக்கு தேவையானது ஞாபக சக்தியா? ஞாபக மறதியா? என்று ஒரு மாதிரியான தலைப்பு.  ஆனால் அதிலும்  பாரதி பாஸ்கரும், ராஜாவும் ஏமாற்ற வில்லை.  ராஜாவுக்கு பேச ஸ்கிரிப்ட் தேவையில்லை போல.   எதிர் அணியினர் பேசுவதை வைத்தே points தயார் செய்துகொள்கிறார்.  நாங்கள் பேசியதை ராஜா மறந்து விடுவார். எங்கள் பேச்சுக்கு எதிர்வாதம் வைக்க மாட்டார். ஏனென்றால் அவர் தான் ஞாபக மறதி அணியில் இருக்கிறாரே  என்று பாரதி பாஸ்கர் சொல்ல, ராஜாவோ பாரதி பாஸ்கர் சொன்னதையெல்லாம் நான் மறந்து விட்டேன் என்று பேச ஆரம்பித்தது ரொம்பவே சிரிப்பு வெடி.


மற்றபடி காதில் வந்து விழுந்தவை!!  பொங்கலில் வந்த படங்களில் ரஜினி முருகன் நன்றாக இருக்கிறது!! தாரை தப்பட்டை குடும்பமாக பார்க்க முடியாது!!! கதகளி சுமார்.  கெத்து சுமாருக்கும் சுமார்!!!  நான் இன்னும் பசங்க 2 பார்க்க வில்லை. அதற்கு பிறகு தான் ரஜினி முருகன் பார்க்க வேண்டும்.

டிசம்பர், ஜனவரி மாதங்களில் மார்கழி விழாவென்று கர்னாடக கச்சேரியும், பரதநாட்டிய நிகழ்ச்சிகளும் நடக்கையில், பொங்கல் விழாக்களும் கொண்டாட பட வேண்டும் (முன்பு சங்கமம் விழா நடந்தது போன்று ).  அரசாங்கம் தமிழ்நாடு முழுவதும் வீதிகளை அழகு படுத்த வேண்டும்.  அலங்காரங்கள் வைக்க வேண்டும். எப்படி என்றால்? கீழே உள்ள படங்களை பாருங்களேன்.  பண்டிகைகள் மனித வாழ்க்கையின் வெற்றிடங்களை போக்கும்.  சண்டை சச்சரவுகளை குறைக்கும்.  மனிதர்களிடையே ஒரு நல்லிணக்கத்தை உண்டு பண்ணும்.

Image result for singapore pongal street decoration





Image result for christmas street decorationImage result for christmas street decoration







இதெல்லாம் ஆடம்பரமா? நிறைய செலவு ஆகுமா?  அப்படியென்றால்  இது எல்லாம் என்னதுங்க??